NAMOU245 (ณโม)

มึงไม่แต่งทำเมีย เดี๋ยวกูแต่งทำแม่ให้มึง...แต่งได้ก็หย่าได้ ในเมื่อไม่เคยรัก

เขาสูญเสียพ่อ ภรรยาพร้อมลูกในท้อง และถูกใส่ร้ายจนต้องติดคุก เป็นเพราะผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้นที่กระสันอยากครอบครองเขา พวกมันจะต้องชดใช้แค้นนี้ให้ลึกสุดใจ

เรื่องราวความรักของสาวสวย 3 คน กับความรักที่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว

เธอหาค่าเทอม ส่วนเขาต้องการของเล่นแก้ขัด ระหว่างเราไม่เคยมีคำว่ารัก

"อย่าดื้อสิเด็กดี เรียกผัวขาสิคะ ไม่เรียกไม่เป็นไรเดี๋ยวยัดเยียดให้"

“ฉันต้องการแค่ลูกเท่านั้น แม่ไม่เอา” ผู้หญิงคนนั้นแค่รับจ้างอุ้มท้อง ดังนั้นระหว่างเขากับเธอไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกัน

เธอรับงานจ้างปลอมตัวเข้ามาแต่งงานกับทายาทตระกูลผู้ร่ำรวย งานนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อสามีของเธอตั้งท่ารังเกียจ ไม่เพียงเท่านั้นผู้ชายรอบตัวเธอล้วนแล้วแต่จ้องจับเธอกลืนลงท้อง

ผู้หญิงอย่างเธอใครอยากจะได้เป็นเมีย ...ไอ้หนอนนี่! แล้วที่ร้องทั้งคืนไม่ใช่เพราะฉันหรือไง

ถึงเป็นเพื่อน...ก็ไม่ฟรี

งานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อเลือกว่าที่เจ้าสาว ทันทีที่แขกรับเชิญมากันครบ ร่างที่ไร้ลมหายใจได้หล่นร่วงลงมาจากระเบียงคฤหาสน์

พันธุกรรมสัญญาที่ทำไว้ ส่งผลให้ทายาทสืบทอดผล ยี่สิบห้าต้องมีผัวเป็นตัวตน หากอับจนฟ้าฝนจะดลมา

ไปยั่วผัวของคนอื่น เธอจึงโดนเขาสั่งสอน ...อยากมีผัวจนตัวสั่นเดี๋ยวจะเป็นให้…

ทำสิ! เป็นขี้ข้าก็ต้องทำตามคำสั่ง นอนกันฉัน ทำให้ฉันพอใจด้วย

ตื่นมาเป็นสาวไม่พอ นี่กูมีผัวด้วยเหรอ

แต่งกับฉันจะเรียกเท่าไรก็ว่ามา

กลางวันก็เลี้ยงลูก กลางคืนก็เป็นอีตัวบนเตียง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ทันความคิดเธอ เป็นแค่ของแจกแถม ใช้แล้วทิ้ง วันหมดอายุของเธอ มันถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

"ฉันไม่มีทางปล่อยให้ไปเสวยสุขลับหลังฉันเป็นอันขาด ต่อไปนี้ฉันจะทำให้เธอเจ็บเจียนตาย โดยการทำงานใช้หนี้ฉัน นอนกับฉัน! 1 คืน 1 ล้านบาท 40 คืน 40 ล้าน ดอกเบี้ยคือความพอใจของฉัน"

“นกยูงเรามาแต่งงานกันเถอะ” หญิงสาวที่ได้รับคำถามนี้คงดีใจจนทำตัวไม่ถูก เมื่อชายหนุ่มรูปงามที่เพียบพร้อมคุกเข่าขอเธอแต่งงานอย่างโรแมนติก ติดอยู่เพียงจุดเดียว… หมอนี่เป็นเกย์!

ไม่ต้องหนี เธอหนีไปจากฉันไม่ได้หรอก…ของตายที่ครั้งหนึ่งถูกเขาทิ้งไปแล้ว กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ยิ่งเห็นเขายิ่งอยากทำลาย หากจะมีชีวิตก็ต้องมีเพื่อเป็นของตายของเขา

“เมื่อเราหย่าเสร็จแล้ว เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากฉัน ฉันจะให้ค่าเลี้ยงดูเธอสัก…หนึ่งแสน คงมากพอสำหรับคนอย่างเธอแล้วใช่มั้ย”