"ในยุทธภพที่ตัดสินความเป็นตายด้วยปลายกระบี่... ข้าขอตัดสินด้วย 'หน้าแข้ง' ก็แล้วกัน""เป็นภารโรงอยู่ดีๆ เผลอเตะก้อนหินทีเดียว ได้เป็นจ้าวยุทธภพเฉยเลย"

"เมื่อจอมยุทธ์ทั่วหล้าฝึกฝนลมปราณเพื่อเป็นหนึ่ง แต่เขากลับใช้แค่ 'ก้อนหิน' สยบทั้งกองทัพ!""เกิดใหม่ทั้งที ดันมาอยู่ในร่างคุณลุงลูกสอง แถมจนกรอบ! ดีนะที่พก 'แขนระเบิด' มาด้วย"

"ตราบใดที่ข้ายังยืนอยู่บนพื้นดิน... น่านฟ้าทั้งหมดคือเขตหวงห้าม!"กฎของเขาเรียบง่าย... "หากเจ้าบินสูงหนึ่งจั้ง ข้าจะยิงให้ร่วงหนึ่งจั้ง หากเจ้าบินสูงเสียดฟ้า ข้าจะสอยเจ้าลงมาลงนรก"

"เพื่อปกป้องเขา... นางยอมเป็นหญิงใจร้ายที่โลกประณาม" "เพื่อแก้แค้นนาง... เขาเปลี่ยนตัวเองจากมดปลวกสู่จอมทัพเกรียงไกร" "เจ้ามันก็แค่สุนัขรับใช้ที่น่าสมเพช! ตายไปเสียก็ไม่มีใครเสียดาย!"

เขาคือเพชฌฆาตผู้สังหารล้างตระกูลนาง... นางคือทาสเชลยที่รอวันปลิดชีพเขา "หากความตายของข้า คือความสุขเดียวของเจ้า... ข้าก็จะดื่มมัน" "เกลียดข้าเถิดซีเยว่... เกลียดข้าให้มากพอที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป"

หนึ่งกระบวนท่าสยบหล้า? ไร้สาระ! พันเคล็ดวิชาพลิกสวรรค์? เสียเวลา! เมื่อ 'เฉินมู่' ค้นพบวิถีแห่งเต๋าที่แท้จริง นั่นคือการละทิ้งเปลือกนอกอย่างกระบวนท่า และมุ่งเน้นเพียงแก่นแท้แห่ง 'ลมปราณ'

"ผู้คนฝึกดาบเพื่อฆ่าคน... แต่ข้าฝึกอักษรเพื่อลิขิตฟ้า"เขียน 『 ภูผา 』 หนักอึ้งดุจขุนเขาถล่มทับ เขียน 『 อัคคี 』 แผดเผาผลาญทัพนับหมื่น เขียน 『 สุญญตา 』 ลบตัวตนศัตรูให้หายไปตลอดกาล

"จงสังหารข้าให้ตายในดาบเดียว... เพราะหากมีดาบที่สอง ผู้ที่จะต้องตายคือเจ้า!"[ตรวจพบความเสียหายระดับวิกฤต... เงื่อนไขการสะท้อนทำงาน]

ในยุคบรรพกาล มีเทพองค์หนึ่งชื่อ "เทพอสูรนิลกาฬ" ผู้มีพลังในการ "ลบล้างทุกสรรพสิ่ง" แต่ถูกผนึกไว้ในรูปปั้นหินธรรมดาๆ ที่วางประดับอยู่ในศาลเจ้าเก่าๆ วันหนึ่ง ฉินเค่อเข้าไปหลบฝนและเผลอทำรูปปั้นแตก

ลมหนาวจากเทือกเขา "เมฆาอัสดง" พัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง หอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเขาสูงเสียดฟ้า บรรยากาศของ "สำนักเหยียบเมฆา" ในยามรุ่งสางช่างดูเงียบสงัดและวังเวง ผิดกับชื่อเสียงอันเก

"ข้าไม่ได้อยากเป็นเทพเจ้า... ข้าแค่ไม่อยากตาย" ท่ามกลางยุคสมัยที่เลือดนองแผ่นดินเพราะความโลภในศาสตราเทวะ สิ่งที่ตกลงมาหา เซี่ยฟาน ไม่ใช่พรวิเศษ แต่เป็น "คำสาป" ถุงมือที่สวมอยู่บนมือขวาเรียกร้องโลหิต

"หนึ่งกำปั้นทลายร่าง สองกำปั้นทะลวงจิต... เจ็ดกำปั้นทลายดารา คือสุดยอดวิชาที่เขาแลกมาด้วยความสูญเสีย แต่เมื่อกำปั้นที่เคยใช้ทำลายกลับต้องใช้เพื่อปกป้อง เขาจะสามารถล้างมลทินและไถ่บาปในอดีตได้หรือไม่"

ผู้อื่นบำเพ็ญเพียรดูดซับปราณฟ้าดินนับร้อยปีเพื่อบรรลุวิถีเซียน..แต่ข้าแค่ ‘กิน’ ข้าวหนึ่งคำ ก็ได้พลังแสนแรงม้า! ตื่นมาในร่างขอทานไร้ค่า ไร้รากปราณ ไร้พรสวรรค์? "หลงเทียน" ไม่สน!

"หากสวรรค์ไม่มีที่ว่างให้คนธรรมดา ข้าจะถางพงหญ้าสร้างเส้นทางขึ้นไปด้วยตัวเอง!"

หลี่ฟานถูกลูกชายเศรษฐีในหมู่บ้านซ้อมจนตายเพราะไปขัดขวางการรังแกชาวบ้าน วิญญาณของ "ครูสิงห์" เข้าสวมร่างทันที เมื่อฟื้นขึ้นมา เขาพบว่าร่างนี้ไร้กำลัง แต่ความทรงจำเรื่องคาถาอาคมยังอยู่ครบ

ทะลวงสวรรค์ล้มเหลว ตื่นมาอีกทีกลายเป็นลุงแก่ขี้โรคที่มีเมียสองลูกสอง! แถมบ้านยังจนจนแทบไม่มีข้าวกิน... โชคดีที่วิชาติดตัวโคตรโกง "แค่นอนหายใจเฉยๆ ก็เทพได้" รอเวลาหน่อยเถอะพวกมดปลวก... อีก 10 วันข้าจะ

"คนดีอายุสั้น... คนชั่วอายุยืน... งั้นข้าจะเป็น ปีศาจ ที่มีอายุยืนหมื่นปี!" หลงเหยียน เด็กหนุ่มทาสเหมืองผู้ไร้พลัง ได้รับโลหิตมังกรบรรพกาลและระบบลึกลับ เปลี่ยนร่างกายให้อยู่ยง

กลิ่นคาวเลือดจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นรา... ซีโร่ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาที่เคยเป็นสีฟ้าอิเล็กทรอนิกส์จากการดัดแปลง บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิท สะท้อนความงุนงงเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมา

"เจ้ามีความเร็วแสงแล้วอย่างไร? หากข้ากดสวรรค์ลงมาทับเจ้าได้... เจ้าก็เป็นเพียงมดปลวกที่วิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น!"

"เมื่อมังกรแกล้งหลับ พยัคฆ์ย่อมลำพอง... หารู้ไม่ว่าหายนะกำลังคืบคลาน" "หนึ่งคนแสร้งโง่ หลอกคนทั้งหล้า เพื่อปกป้องแผ่นดิน" "กระบี่เดียวดายในมือคนเมา ยังน่ากลัวกว่ากองทัพนับหมื่น"