แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องลอดผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมยอดเขา “เมฆาล่อง” (Yunlan) บรรยากาศยามเช้าในฤดูเหมันต์นั้นหนาวเหน็บจนเสียดแทงกระดูก ลมภูเขาพัดหวีดหวิวราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณ หอบเอาไอเย็นยะ

หลินอี้ต้องสู้กับ "เจตจำนงแห่งสวรรค์" โดยเขาไม่จำเป็นต้องเลื่อนขั้นเป็นเซียน หรือเทพเจ้า... เขายังคงเป็น "ผู้ฝึกยุทธ์ขั้น 1" ที่มีพลังสะสมในขวานระดับ อนันต์ (Infinity)

คุณจะสู้ไหม... ถ้าโลกบอกว่าคุณแพ้ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่? 'ดิน' เลือกที่จะสู้! แม้ร่างกายจะไม่สมประกอบ แม้เงินทองจะไม่มี แม้แต่วิชามวยก็ต้องครูพักลักจำเอาจากคนส่งน้ำแข็ง... แต่เขามีสิ่งหนึ่งที่แชมป์โลกค

พวกเขา 'ขโมย' ทุกสิ่ง ตั้งแต่ความน่าเบื่อ ไปจนถึงบัลลังก์... แต่สิ่งที่ขโมยยากที่สุดคือ 'ความรับผิดชอบ' ที่มาพร้อมพลังเซียน!"

เมื่อภูตผีปีศาจจากแดนนรกบุกโลกเด็กหนุ่มผู้มีความสวรรค์ด้านไสยศาสตร์จึงต้องออกมาปราบ

"เจ้าฝึกฝนแทบตายเพื่อเลื่อนขั้นขอบเขตย่อย... แต่ข้าฝึกฝนเพื่อรีเซ็ตมันกลับสู่ศูนย์!"

ณ ดินแดนชิงหยุน ทวีปบูรพา... เทือกเขาเมฆาครามทอดตัวยาวเหยียดดุจมังกรเขียวที่หมอบคลานปกป้องผืนปฐพี ยอดเขาสูงเสียดฟ้าถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบตลอดทั้งปี ราวกับเป็นดินแดนลึกลับที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ที่แห่

"หนึ่งทวนซ่อนคม หนึ่งคมซ่อนใจ เมื่อเขาคืออดีตมือทวนผู้ไร้พ่ายที่เลือกใช้ชีวิตอย่างสงบ และเธอคือบุตรีแห่งพรรคมารที่ชีวิตเต็มไปด้วยความวุ่นวาย โชคชะตาเล่นตลก นำพาให้คนจากสองโลกมาบรรจบ เมื่อความรักเริ่ม

ในโลกที่เหล่าจอมยุทธ์ช่วงชิงความเป็นหนึ่ง ‘ลู่หรง’ บุรุษหนุ่มรูปงาม เจ้าสำราญ และใช้ชีวิตอย่างเหลวไหล ไม่สนใจยุทธภพ เขาใช้ชีวิตเป็นคุณชายเสเพล ชอบเที่ยวหอนางโลม ดื่มสุรา และดูเหมือนจะไม่มีวิชาฝีมือ

ป่าดงพญาไฟในยามค่ำคืนนั้นเงียบสงัดจนน่าขนลุก ไม่มีเสียงจิ้งหรีดเรไร ไม่มีเสียงนกกลางคืน มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของมนุษย์สี่ชีวิตที่กำลังย่ำเท้าผ่านใบไม้แห้งกรอบ และกลิ่นธูปควันเทียนที่ลอยอบอวลผสมกั

หญิงสาวตาบอดแต่กำเนิด ผู้มีสัมผัสทางเสียงเป็นเลิศ เธอเป็นคนเดียวที่มองเห็นความอ่อนโยนของไป๋ลู่ผ่านเสียงผิวปากของเขาตั้งแต่ตอนที่เขายังเป็นขยะของสำนัก เธอจำเขาได้เสมอ ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปแค่ไหน "เสียง

กลิ่นคาวเลือดจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นรา... ซีโร่ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาที่เคยเป็นสีฟ้าอิเล็กทรอนิกส์จากการดัดแปลง บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิท สะท้อนความงุนงงเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมา

กลิ่นดินชื้นและไอระเหยของใบไม้เน่าเปื่อยเป็นสิ่งแรกที่ปะทะจมูก... ความร้อนอบอ้าวที่แตกต่างจากความหนาวเหน็บเสียดกระดูกบนยอดเขาคุนหลุนทำให้ "หลี่เฟย" ต้องขมวดคิ้วทั้งที่ยังหลับตา เขาจำได้ว่าวินาทีสุดท้

เพียงพริบตาเดียว เจียงเฉินเสียตุ๊กตาไป 4 ตัว แต่แลกมาด้วยการที่ศัตรูเสียจังหวะ ตาบอดหนึ่งข้าง และข้อมือเจ็บจนจับดาบไม่อยู่ "แก... แกใช้วิชามารอะไร!" เจียงเฉินยืนหอบเล็กน้อย เขาเหลือบมองในย่าม... 'เห

เสียงระฆังหมดยกสุดท้ายดังก้องสังเวียนลุมพินี พร้อมกับร่างของคู่ต่อสู้ชาวต่างชาติที่ร่วงลงไปกองกับพื้นด้วยลูกเตะก้านคอที่รวดเร็วปานสายฟ้า "ศิลา" ชายหนุ่มวัย 30 ปี ยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เขาคื

หลินเฉินไม่ได้ยิงแรง แต่ระบบ Orion คำนวณ "ความถี่การสั่นสะเทือน" ของเกราะปราณ เขายิงลูกธนูเกรดต่ำออกไป 3 ดอกพร้อมกัน ดอกแรกกระแทกเกราะ ดอกสองซ้ำจุดเดิมเพื่อสร้างรอยร้าว ดอกสามเจาะทะลุรอยร้าวปักเข้าหั

ณ งานเลี้ยงหรูหราของตระกูลหลิน ทุกคนสวมชุดราตรีและสูทราคาแพง เฟิงเฉินเดินเข้ามาในชุดรปภ. เก่าๆ เพื่อเอากุญแจรถมาให้หลินว่านเอ๋อ ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ "คุณชายจาง" ที่กำลังตามจีบนางเอก "ว่านเ

ณ ตีนเขาเทือกเขาหมื่นอสูร อันเป็นพรมแดนกั้นระหว่างโลกมนุษย์และดินแดนที่อันตรายเกินหยั่งถึง มีหมู่บ้านเล็กๆ นามว่า "หมู่บ้านชิงเฟิง" (สายลมสีคราม) ตั้งอยู่ หลี่มู่ ไม่ใช่จอมยุทธ์ผู้เหาะเหินเดินอากาศ เ

"หนึ่งกำปั้นทลายร่าง สองกำปั้นทะลวงจิต... เจ็ดกำปั้นทลายดารา คือสุดยอดวิชาที่เขาแลกมาด้วยความสูญเสีย แต่เมื่อกำปั้นที่เคยใช้ทำลายกลับต้องใช้เพื่อปกป้อง เขาจะสามารถล้างมลทินและไถ่บาปในอดีตได้หรือไม่"

"เมื่อพันธนาการที่มองไม่เห็นคือความรัก และพันธนาการที่มองเห็นคือกำแพงที่เขาสร้างขึ้น... 'ภูริ' ผู้ชายที่ดูสมบูรณ์แบบในสายตาคนอื่น แต่ข้างในกลับเต็มไปด้วยรอยร้าวจากอดีต 'วิภา' หญิงสาวผู้เป็นแสงสว่างท