โต้ บางจาก

ผมชื่อสุริยา เป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์สันติราชในตำบลแห่งนี้ ชาวบ้านในพื้นที่เรียกผมว่าดาบสุ ด้วยมีพื้นเพเป็นคนบ้านป่า จึงเสาะหามิตรสหายที่เป็นนายพราน รวมไปถึงชาวบ้านคนพื้นถิ่นแถบป่าดงใหญ่

ถ้าผมเดาและอ่านไม่ผิด ตามตัวหนังสือปัลวะ เขาเรียกกันว่า ‘ป่าคันธะระวาสี’ ในดินแดนแห่งนั้น ยังเต็มไปด้วยสัตว์ป่าหิมพานต์อีกมากมาย รู้แบบนี้แล้ว ‘นายบุญคำ’ ยังต้องการ จะเข้าไปที่นั่นอยู่อีกหรือ”

ผมจึงตัดสินใจครั้งสุดท้ายจบชีวิตตัวเองลงไป ภายใต้ผืนน้ำแห่งแรงอาถรรพ์ลำพระนารายณ์ ให้คำสาปทุกอย่างจบสิ้นลงไป พร้อมกับผมเพียงผู้เดียว

ต่อให้พระเจ้าเห็นทุกอย่าง ท่านก็ไม่เห็นทำอะไร ข้าจึงได้รู้ พระเจ้าไม่ได้ลิขิตอะไร คนนี่แหละ

การเดืนทางผจญภัยในดินแดนลี้ลับ ของคณะเซอร์เวย์เถื่อนปลอมตัวมา

คิดจะเป็นเสือ อย่าหวั่นไหวใจต้องนิ่ง จะเป็นสิงห์อย่าสนใจเสียงเห่าหมา คิดจะเป็นเจ้าป่า ก็อย่าไปสนใจเสียงนก, กา