เจ้าเคยได้ยินเรื่องลับๆของผู้คุมวิญญาณแห่งยมโลกหรือไม่? ...เรื่องที่พี่ชายหลงรักน้องชายตนเองนะหรือ...

"นานมาเเล้วครั้งหนึ่งในช่วงเวลาหนึ่งที่ฉางอันเต็มไปด้วยความสุข"

"เกิดเป็นคนนั้นง่าย คนเป็นมนุษย์ไม่ง่าย หวนเป็นมนุษย์นั้นยาก"

ในซอกหลืบเล็กๆเเห่งหนึ่งในลั่วหยาง หากเดิน ตรงเข้าไปจนสุดทางจะปรากฏให้ร้านค้าเล็กๆเเสนซมซ่ออยู่ร้านหนึ่ง "ยินดีต้อนรับเสี่ยวเส้าเยี่ย..ท่านต้องการสิ่งใด หรือ"

ภายในตำหนักเฉิงเฉียนกงที่ประทับของพระสนมเสียนเฟยในจักรพรรดิหยวนสื่อเทียนจุนนั้น มีรูปปั้นเทวนารีแปลกประหลาดอยู่องค์หนึ่ง ว่ากันว่าเสียนเฟยหวงเเหนมากยิ่งกว่าสิ่งใด "หวงมากกว่าลูกอีกหรือเสด็จเเม่"

ตอนเป็นเด็กสัญญาว่าจะเเต่งงานกัน เเต่พอโตมากลับถูกปฏิเสธให้เป็นเพียงสหาย 'สิบเก้าปีกับอีกยี่สิบแปดวันเต็มที่รักษาพรรมจรรย์ไว้ให้เจ้า มาวันนี้เจ้าบอกปฏิเสธข้าได้ยังไง!!!'

"หมอ..หมอมีอารมณ์กับศพอ๋อ.." "..ครับ.."

"เปิ่นกง ชอบเค้า" "เเต่คนผู้นั้นสติมิสมประกอบ" "นั้นยิ่งดี ง่ายต่อการล่อลวงยิ่ง" "..." "รูปก็งาม ได้กินสักครั้งเปิ่นกงคงตายตาหลับ"

ผมต้องตื่นมาใช้ชีวิตอยู่ในวันเดิมซ้ำๆ ต้องโดนฆาตกรที่สวมหน้ากากหน้ารูปยิ้มตามฆ่า เเล้วตัวผมจะทำอะไรได้นอกจากตื่นขึ้นมาเเล้วก็ตายวนไปอีกรอบ...

กล่าวกันว่าม้วนตำราไม้ไผ่ในย่ามใบเก่าเหล่านั้น ถูกเเบกไว้บนบ่าของเทพเเห่งสายน้ำมาเนิ่นนานนับตั้งเเต่บรรพกาล ใจของเทพสายน้ำเย็นยะเยือกเเต่สายลมที่ค่อยโอบอุ้มกลับเย็นยะเยือกยิ่งกว่า

"ชายใบ้กับหญิงโง่ ดูๆเเล้วก็เหมาะสมกันดีมิใช่หรือ"