- 47
- 1.7K
- 0
เธอเปรียบเสมือนเรือล่องลอยในมหาสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล เคว้งคว้าง โดดเดี่ยวและ...ไร้จุดหมาย
เธอเปรียบเสมือนเรือล่องลอยในมหาสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล เคว้งคว้าง โดดเดี่ยวและ...ไร้จุดหมาย
ทว่าเมื่อหวังจูลืมตา สถานที่ที่เธออยู่ไม่ใช่โลกปัจจุบัน แต่เป็นเมืองในอดีต เธออยู่ในหอนางโลมซือเซียน ย้อนเวลามาอยู่ในร่างนางคณิกาชั้นสูงอย่างจางหว่านถิง!
เธอรู้ตัวเสมอว่าเขาไม่ได้รักเธอสักนิด ที่เขาทำทุกวันนี้ ก็แค่รับผิดชอบร่วมกัน เธออยู่กับเขาเพราะรัก แต่เขา อยู่กับเธอเพื่อรับผิดชอบ
การแต่งงานสำหรับเขาคือ 'การแสดงความรับผิดชอบ' ซึ่งปราศจากความรัก ในขณะที่การแต่งงานสำหรับเธอมี 'ความรัก' เป็นที่ตั้ง แม้สุดท้ายเธอจะได้เพียงน้ำตาเป็นสิ่งตอบแทน
ถ้าหากเขารู้ว่าเนื้อแท้ข้างในคืออดีตภรรยาที่เขามึนตึงใส่ ไม่ใช่ลูกเลี้ยงสาวที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันหา สันธิลาอาจจะเลือกเดินหนีไปอีกหนก็ได้ และรินรตีคงจะรับความผิดหวังซ้ำสองไม่ไหว เพราะเธอรักเขามาก
แม้ว่าเขาจะมีชีวิตของตัวเองก็จริง แต่ต้องอยู่ในฐานะ ‘สามีไร้ตัวตน’ เพื่อทำลูกและเป็นสามีให้เธอ...แทนที่สามีตัวจริง
ถ้าเธอไม่มีเจ้าของ เขาคงตกหลุมรักเธอแทน แต่เพราะเธอเป็นคู่หมั้นของศัตรูคู่อาฆาต บาปนั้นจะคืนสนองที่เธอ
ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยววัยใส ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวถึง 6 ปีในขณะที่เขาไปเป็นซุป'ตาร์ในต่างแดนและ...เขาไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีลูกชาย
เพราะพี่สาวเสียชีวิตและทิ้งลูกชายไว้ อ้อมดาวจึงต้องทำหน้าที่ดูแลหลานชายแทนพี่ และต้องอยู่ภายใต้อาณัติของพี่เขยอย่างเจ้าสัวหนุ่ม...พีรนาถ!!