อัณณากานต์

รักแล้วรักเลยไม่เปลี่ยนใจ

แม้ปวดร้าวก็ปักใจรัก

แรกๆ ก็เอ็นดู หลังๆ ก็อยากให้ดูเอ็น

รุกแท้แพ้ใกล้ชิด

รักคือรัก

แม้ตัวไกลแต่หัวใจยังผูกพัน

หนักหน่วง ฉับไว สมชาติอาชา

เป็นหมอเด็กก็ต้องมีแฟนเด็ก

หลงเด็กเสียเวลา หลงเลขาได้ลูกสามคน

สัญญาข้อเดียวกลายเป็น “พันธะ” ระหว่างเธอกับเขาตลอดไป

“หนึ่งคนเสียสละเพื่อให้อีกคนพบสิ่งที่ดีกว่า”

ตะวันกลับมาส่องแสงอีกครั้งเมื่อโคจรมาพบแตงกวา

รุ่นใหญ่ใจถึง...ขี้หึงด้วย

รักของเขาอบอุ่นแสนหวาน

ความรักจะเยียวยาทุกสิ่ง

สอนไปสอนมาหลงรักซะงั้น

เคยรักเขาที่สุดแต่ตอนนี้เธอคือสุดที่รัก

และสุดท้ายเราก็ได้ครองคู่กัน

อยู่แสนไกลก็ได้กลับมาคู่กัน

ลุ้นสุดใจกว่าจะได้มาคู่กัน