ร่างเดิมผมเป็นถึงครูสอนศิลปะป้องกันตัวแต่ดันถูกส่งทะลุมิติมาในนิยายวายต้องอาศัยสิงอยู่ในร่างเด็กหนุ่มร่างกายอ่อนแอที่มีพี่ชายเป็นถึงพระเอกคอยปกป้องดูแล แถมซ้ำร้ายยังซวยโดนหมายหัวรังแกจากทุกคนในเรื่อง

เพราะความโง่ของตัวเองแท้ๆ เลยโดนคนที่ไว้ใจหลอกมาขายน้ำแต่ขอโทษเถอะพี่ชายน้ำเดียวที่ผมมีให้พี่ตอนนี้คือน้ำตาเช่นเดียวกับน้ำเดียวที่พี่ชายควรจะมีให้ผมตอนนี้คือน้ำใจน่ะ

นักเขียนอย่างไอเมยต้องทะลุมาในนิยายที่ตัวเองเป็นคนเขียน ตัวละครก็เขาทั้งนั้นเป็นคนสร้างแล้วทำไมถึงให้เขาทะลุมาเป็นคนที่ไร้อำนาจที่สุดของเรื่องล่ะ ส่วนไอพวกตัวเอกน่ะช่วยเคารพต้นฉบับกันหน่อยดิเฮ้ย

เมื่อผมตายแล้วต้องทะลุมาอยู่ในร่างคุณชายวัย25ที่โดนฆ่าในตระกูลร่ำรวยงานนี้จะแกล้งโง่ให้รอดในสงครามชิงสมบัติหรือเปิดหน้าท้าชนชิงตำแหน่งทายาทมหาเศรษฐีแบบตัวพ่อไปเลยดี

ถูกส่งมาอยู่ในร่างชายหนุ่มที่มีลูกและสามีอยู่แล้วมันก็น่าตกใจแล้วนะ..นี่ยังถูกตราหน้าว่าเป็นคนชั่วที่ทำร้ายลูกผัวอีก การกอบกู้ชื่อเสียงของผมจึงเกิดขึ้นงานนี้ทุกคนต้องได้รู้ว่าผมคนนี้ก็เป็นคนดีได้

สี่ไม่ถนัดจับปืนจับมีดอะไรพวกนี้หรอกแต่ถ้าจับมงจับมือผู้ชายหล่อๆ ก็พอจะทำให้ได้

"ที่นี่คือโลกของจอมขมังเวทย์สินะทุกคนที่ข้าเห็นต่างมีแท่งสี่เหลี่ยมที่ใช้กักเก็บวิญญานน่ากลัวยิ่งนัก" "เขาเรียกว่าโทรศัพท์เถอะคุณมึง"