อีกคน'คาสโน่ว่าตัวพ่อ'หาตัวจับยาก..อีกคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย..และเมื่อทั้งสองเดินทางมาเจอกันอะไรจะเกิดขึ้น

"ผมจะรอพี่อยู่ที่เดิมนะครับพี่เรย์ถ้าพี่รู้สึกเหนื่อยอ้อมกอดนี้ยังรอคอยพี่เสมอ "อัสนัยพูดจบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทั้งสีหน้าและแววตาเขาในวันนั้นมันตามมาตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจผมตลอดมา

เพราะความฝันซ้ำๆ ในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง มันทำให้ผมต้องหาความจริง

ตอนแรกที่ฉันได้ยินว่ามีไวรัสชนิดหนึ่งระบาดหนักที่ อู่ฮั่น ฉันรู้สึกขนพองสยองเกล้าว่ามันถึงเวลาที่ธรรมชาติจะคัดกรองแน่แล้วหรือ?

แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์ พันเกี่ยวว่าเลี้ยวลด ยังไม่คดเท่าหนึ่งใน" น้ำใจคน"เขาแต่งให้สุดสาครไม่ใช่เหรอแล้วทำไม มันตรงกับชีวิตผมสุดๆ

กูไม่ขอโทษมึงหรอกไผ่ เพราะกูไม่รู้สึกผิด กูมีสติทุกอย่าง....กูรักมึง..กูหวงมึง..กูหึงมึง ผมพูดพร้อมกับเงยขึ้นจ้องหน้ามัน

"จะว่าไป พี่เรย์ก็น่ารักดีนะครับ" "เด็กเมื่อวานซืน ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม อย่าริปีนเกลียว" "ผมไม่ชอบปีนเกลียวหรอกครับ ชอบปีนอย่างอื่น โตยเฉพาะ ปีนบน...บนตัวพี่" "ไอ้เด็กเถื่อน!!

การจะรักใครสักคน สำหรับผม มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่การที่จะให้เขา ใจตรงกับเรา จะต้องใช้วิชามารสำนักไหน ถึงจะได้หัวใจเขามาครอบครอง และผมก็ไม่เกี่ยงวิธี

ผมเป็นแค่คนธรรมดา ที่อยากเป็นส่วนหนึ่งให้โลกจารึก ผมร้ายตรงไหน?

"ฉันรักมนตรา" ..ปรมัตถ์เอ่ยเสียงเข้ม " มนตราเขาคงไม่ว่าอะไรมั้งถ้าคุณจะรัก 'รดิศ'เพิ่มอีกคน" เด็กหนุ่มนาม'รดิศ'พูดเรื่อยๆด้วยท่าทางสบายๆราวกับพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ