chandabao2513

อีกคน'คาสโน่ว่าตัวพ่อ'หาตัวจับยาก..อีกคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย..และเมื่อทั้งสองเดินทางมาเจอกันอะไรจะเกิดขึ้น

"จะว่าไป พี่เรย์ก็น่ารักดีนะครับ" "เด็กเมื่อวานซืน ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม อย่าริปีนเกลียว" "ผมไม่ชอบปีนเกลียวหรอกครับ ชอบปีนอย่างอื่น โตยเฉพาะ ปีนบน...บนตัวพี่" "ไอ้เด็กเถื่อน!!

"ผมจะรอพี่อยู่ที่เดิมนะครับพี่เรย์ถ้าพี่รู้สึกเหนื่อยอ้อมกอดนี้ยังรอคอยพี่เสมอ "อัสนัยพูดจบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทั้งสีหน้าและแววตาเขาในวันนั้นมันตามมาตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจผมตลอดมา

เพราะความฝันซ้ำๆ ในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง มันทำให้ผมต้องหาความจริง

ตอนแรกที่ฉันได้ยินว่ามีไวรัสชนิดหนึ่งระบาดหนักที่ อู่ฮั่น ฉันรู้สึกขนพองสยองเกล้าว่ามันถึงเวลาที่ธรรมชาติจะคัดกรองแน่แล้วหรือ?

แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์ พันเกี่ยวว่าเลี้ยวลด ยังไม่คดเท่าหนึ่งใน" น้ำใจคน"เขาแต่งให้สุดสาครไม่ใช่เหรอแล้วทำไม มันตรงกับชีวิตผมสุดๆ

กูไม่ขอโทษมึงหรอกไผ่ เพราะกูไม่รู้สึกผิด กูมีสติทุกอย่าง....กูรักมึง..กูหวงมึง..กูหึงมึง ผมพูดพร้อมกับเงยขึ้นจ้องหน้ามัน

การจะรักใครสักคน สำหรับผม มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่การที่จะให้เขา ใจตรงกับเรา จะต้องใช้วิชามารสำนักไหน ถึงจะได้หัวใจเขามาครอบครอง และผมก็ไม่เกี่ยงวิธี

ผมเป็นแค่คนธรรมดา ที่อยากเป็นส่วนหนึ่งให้โลกจารึก ผมร้ายตรงไหน?

"ฉันรักมนตรา" ..ปรมัตถ์เอ่ยเสียงเข้ม " มนตราเขาคงไม่ว่าอะไรมั้งถ้าคุณจะรัก 'รดิศ'เพิ่มอีกคน" เด็กหนุ่มนาม'รดิศ'พูดเรื่อยๆด้วยท่าทางสบายๆราวกับพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ