ที่ผ่านมาพลูใช้ชีวิตเหมือนคนไร้ค่าไร้ราคาจนคุณพฤกษ์รำคาญ การหย่าครั้งนี้ถือเสียว่าพลูทดแทนบุญคุณที่ครอบครัวคุณพฤกษ์ชุบเลี้ยงให้ข้าวก็แล้วกันนะ

“เฮียก็ใหญ่แถมยังดุถึงใจแอ้ม” เด็กมันต่อปากต่อคำเก่งขนาดนี้จะไม่ให้กูหลงได้ไง! “ปากดีแบบนี้ อย่ามาร้องโอดครวญทีหลังก็แล้วกัน”

“ลาเต้ร้อนเหมือนเดิมนะครับ” ประโยคคุ้นเคยในบ่ายวันศุกร์จากบาริสต้าประจำร้าน Little sweet ทำให้ผมอมยิ้ม ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาล มีแมวสีขาวกำลังยิ้มแฉ่งประดับตรงอกก้มหน้าตั้งอกตั้งใจชงเครื่องดื่มเหมือนเช่นเคย ภาพนี้คุ้นตา

ผมตกหลุมรัก... อย่างไม่ทันตั้งตัว ส่วนเขา... จะเกลียดกันถึงเมื่อไหร่