ดารารินทร์ นักเขียน

หนึ่งปี...เธอต้องชดใช้ด้วยร่างกายและหัวใจ เมื่อตำแหน่ง ‘เมียลับ’ ที่เขามอบให้…ไม่ได้เกิดจากรัก แต่เกิดจากความแค้นที่เขาพร้อมจะแผดเผา!

เมื่อความแค้นขนานคู่ไปกับเส้นทางรัก คนหนึ่งจำต้องถอยห่าง ขณะที่อีกคน... เริ่มรักจนหมดใจ

“ถ้าไม่พอใจ มากกว่าเงินก็ให้ได้ ยกเว้นฐานะเมีย…เฮียให้ไม่ได้”

เพื่อความสุขของทุกคนที่เขารักจนไม่กล้าทำร้ายใจให้เจ็บปวด เขาจึงหันมาทำร้ายใจเธอเพียงคนเดียวเพื่อจบปัญหา โดยไม่นึกบ้างเลยว่า...เธอก็เจ็บปวดเสียใจเป็นเหมือนกัน!

“เซ็นซะ แค่ปีเดียวแล้วผมจะหย่าให้” “คุณต้องการแบบนี้จริง ๆ ใช่ไหม แค่จดทะเบียนสมรสกัน แต่ไม่ได้รักกัน”

หล่อนทำทุกวิธีทางเพื่อดิ้นหนีความอัปยศที่ได้รับ แล้วยังต้องหาทางดิ้นหนีหัวใจตัวเองไปให้ไกล ในวันที่รู้ว่าเขาหลอกใช้... ให้เป็นสะพานที่เหยียบข้ามไป... กรีดเฉือนหัวใจใครอีกคนให้ตายทั้งเป็นไม่ต่างกัน!

“สัญญาหนึ่งปี นี่เพิ่งจะเจ็ดเดือน” “คุณจะให้ฉันต้องทนอยู่ไปเพื่ออะไร” “เพื่อรอวันที่ผมจะหย่าให้เมื่อครบปีไง ถึงเวลานั้น… อยากจะไปไหนก็ไป ไม่รั้งไว้แน่”

เมื่อความรักบริสุทธิ์กลายเป็นเพียง ‘ของตาย’ ความรักสุดท้ายที่เขามอบให้จึงไม่ต่างอะไรจาก ‘คมมีดที่กรีดเฉือนหัวใจเธอ’

‘ถ้าเดียร์ท้องจะทำไง’ ‘เธอคิดว่าฉันควรทำยังไงกับสิ่งที่ไม่ต้องการ เก็บไว้…หรือกำจัดทิ้ง!’

‘ถ้าเหมยยอมมาเป็นผู้หญิงของผม ปัญหาทุกอย่างที่เหมยแก้ไม่ตกจะจบลงด้วยดีทันที’ ‘แต่คุณรุทธ์กำลังจะหมั้นอีกไม่กี่วันนี้แล้วนะคะ’ ‘ก็แค่ชั่วคราว ไม่เห็นต้องคิดมาก’

“สัตว์เลี้ยงก็คือสัตว์เลี้ยง มีหน้าที่เล่นสนุกให้เจ้าของพอใจ ไม่มีสิทธิ์เสนอเงื่อนไขหรือเรียกร้อง!” “สัตว์เลี้ยงบางชนิดมันก็ไม่เชื่องอย่างที่คิดหรอกค่ะ โดยเฉพาะกับคนที่มีบุญคุณแต่ทำร้ายมันไม่หยุด”

ใบสมรสที่เธอประคองไว้นั่น เป็นแค่สัญญาว่าจ้างระหว่างเธอกับฉัน หากเธอปฏิบัติได้ดีตามข้อตกลง มันก็จะยังอยู่ดี แต่หากเธอปฏิบัติเลวเมื่อไร มันก็จะกลายเป็นหายนะสำหรับเธอทันที

“ถ้าความรักมันแทรกซึมเข้ามาในความรู้สึกสักนิด ปรางจะไม่เจ็บแบบนี้หรอก เพราะเฮีย...ไม่เคยทำให้คนที่รักต้องเสียใจ”

ตีรณาตัดสินใจหวนคืนสู่ดินแดนแห่งฝันในวันวานเพื่อครอบครองรักแรกที่เฝ้าคอย หากแต่โชคชะตากลับเล่นตลกทำให้ตกเป็นของชายไร้ใจที่ไม่ปรารถนา เขาทำให้หล่อนไร้ค่าเมื่อเป็นได้แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งซึ่งเขาไม่ต้องการ

ความปรานีคือสิ่งเดียวที่หล่อนปรารถนา แต่สิ่งเดียวที่ได้รับกลับมาคือความกระด้างเย็นชาที่เสียดแทงไปทั้งใจ... ให้หล่อนเหมือนตายทั้งเป็นเท่านั้นเอง!

“ก็คุณปราปต์ไงคะ คุณปราปต์กำลังเก็บแป้งไว้ในที่ลับแล้วกลับไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก แบบนี้ไม่เรียกว่าให้อยู่เป็นเมียเก็บหรือไง” “ฝืนใจอยู่ต่ออีกหน่อย...แล้วฉันจะปล่อยเธอไป”

หนึ่งคำลาที่พูดออกไปอย่างเลือดเย็นในวันนั้น เสกฝันร้ายที่แสนเร่าร้อนโอบรัดกายหล่อนให้มอดไหม้ในวันนี้ วันที่ตกมาอยู่ในเงื้อมมือของคนรักเก่าอย่างไม่ตั้งใจ!

มัลลิกาก้าวเข้ามาในชีวิตของ เจตน์ พิพัฒน์ อย่างคนไร้ศักดิ์ศรี เขาจึงย่ำยีอย่างใจร้ายใจดำทุกวินาที... ที่เรือนกายเปลือยเปล่าร้อนผ่าวของเราแนบชิดสนิทกัน

พิมพ์พระจันทร์ไม่คิดว่าการเดินทางไปทั่วยุโรปในวันอกหักเพื่อพักใจ จะทำให้หล่อนตกเป็นผู้หญิง(ชั่วคราว)ของคนรักที่หายสาบสูญไปหมั้นกับคนอื่นอีกครั้ง

คราแรกก็คิด...ว่าเขาคงมีเมตตาถึงได้รับเธอมาอุปการะให้พ้นภัย แต่พอรู้แล้วว่าไม่ใช่...ความรู้สึกของเธอจึงเปลี่ยนแปลงไป มองเห็นเทพบุตรในหัวใจ...เป็นอสุราตัวร้ายในบัดดล