ลุงเคน

'ถ้าแก้กรรมด้วยแบงก์พันได้จริงๆ ป่านนี้เมืองเราคงไม่มีคนจน คนเจ็บ หรือคนติดคุกเหลืออยู่แล้วล่ะพี่... สงสัยพวกนั้นคงลืมพกกระเป๋าสตางค์มาวัดมั้ง!'"

คดีแรงงานน่ะมันไม่ใช่แค่เรื่องหาเงินไปซื้อข้าวสาร แต่มันคือการยืนยันว่าถึงเราจะเป็นน็อตตัวเล็กๆ ในโรงงาน แต่เราก็น็อตที่มีหัวใจและมีราคาที่ต้องจ่าย... ถ้าใครคิดจะถอดทิ้งส่งเดช”

“คนเรามักเก่งเรื่องการจัดฉากให้คนอื่นดู แต่ลืมไปว่า...ท้ายที่สุดแล้ว บนกองฟืนนั้น เราต่างก็เหลือเพียงเถ้ากระดูกเท่ากันหนึ่งกำมือ จะเผาด้วยเครื่องเพชรหรือเผาด้วยกิ่งมะม่วง ผลลัพธ์มันก็คือความว่าง

คดียาบ้าในซอยเปลี่ยว... จึงไม่ใช่แค่เรื่องของบันทึกประจำวันของสถานีตำรวจ หรือมาตราในประมวลกฎหมายอาญา หากแต่มันคือหนึ่งในบทละครชีวิตบทเตี้ย ๆ ของคนเมืองหลวง ที่ยังคงเปิดวิกแสดงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทนายหนุ่มตระหนักดีว่า บทละครชีวิตฉากนี้ แม้จะจบลงด้วยตัวอักษรในสมุดคำพิพากษาอันศักดิ์สิทธิ์แล้วก็ตาม แต่ในใจของผู้คนภายนอกนั้น... มันยังคงต้องเล่นต่อไปอีกยาวนาน กว่าฉากสุดท้ายจะยอมปิดม่านลง

เพลิงแห่งความพยายามของคนไกลบ้านนั้น ยังคงคุโชนอยู่ทุกเช้าค่ำ และจะไม่มีวันดับมอดลงตราบเท่าที่ใจยังถวิลหาบ้าน

โอ้หนอ... มนุษย์เมืองหลวง กว่าเราจะตระหนักรู้และหยุดดิ้นรน เพื่อสิ่งที่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีอะไรเหลือเลยนั้น... เราก็ต้องยอมเหนื่อยล้าจนสายตัวแทบขาด และเรี่ยวแรงเร่าร้อนในวัยหนุ่มสาว