เด็กชายปลาวาฬน้อย

“ทางเดียวที่เธอจะหลุดออกจากตรงนี้ได้ คือ เธอ.. ต้องตาย!” มาคิน

“มึงอย่าให้กูหมดความอดทนนะ! ถึงตอนนั้นกูไม่แคร์ด้วยซ้ำว่ามึงจะเป็นเพื่อนหรือไม่ใช่เพื่อน!” เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง “ที่มึงจับกูกดอยู่ตอนนี้ ก็ไม่ได้เรียกว่าแคร์หรอกนะ!” เธอส่วนกลับ

เธอ.. ผู้ที่รักเขามาตลอดทั้งชีวิตของเธอ รักทั้งที่รู้ว่าเขาใช้เธอเป็นสะพานเชื่อมไปหาเพื่อนสนิทของเธอ เขา.. ผู้ที่ย้ำนักหนาให้เธอตัดใจ ผลักไสไล่ส่งโดยไม่แคร์ความรู้สึกเธอสักนิด

มึงมองไม่ออกเลยเหรอว่ากูรู้สึกยังไง ทั้งที่คนรอบตัวมึงเขารู้หมด มีแต่มึงที่เลือกจะปิดตาและมองไม่เห็นกู... ขอโทษที กูมองไม่ออก... งั้นมึงจงมองให้ออกสะ!... ฉลามผลักมีเงินเข้าไปให้ห้องน้ำทันที

เธอ.. ต้องอยู่เพื่อชดใช้

เขา... ที่อยากได้เธอมาตลอด ส่วนเธอ... ไม่รู้อะไรเลยว่าเขาจ้องจะกิน

“ฉันขอพูดกับคุณตรงๆเลยนะ ฉันรู้ว่าฉันผิดที่พาคุณเข้าโรงแรมแบบนั้น ฉันก็ได้รับโทษเสียครั้งแรกให้คุณแล้วนี่ แค่นี้มันก็เจ๊ากันไม่ได้เหรอ หรือคุณอยากให้ฉันชดใช้ยังไง” เธอถาม “นอนกับฉัน!”

ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ.. พิสูจน์สิ.. พิสูจน์ยังไง.. เขายิ้มมุมปาก เข้าทางเขานะสิคำถามนี้ ทำแบบที่ผู้ใหญ่เขาทำกันไง.. เขายิ้ม ก่อนจะค่อยๆขยับใบหน้าเข้าใกล้เธอทีละนิด

ในตอนนั้นเธอคิดแค่เพียงว่าถ้าเธอได้กับเขา เขาจะต้องรักเธอ! เธอเลยทำทุกวิธีทางเพื่อให้เขาแตะต้องตัวเธอ แม้กระทั่งทำเรื่องที่เลวร้ายที่สุด และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่เธอไม่มีวันให้อภัยตัวเอง...