โสดไม่ไหว หัวใจคลั่งรัก

จับฉันมาทำไม” เธอจ้องเขาเขม็งด้วยสีหน้าเอาเรื่อง “ก็ที่รักชอบหนีหน้า เอะอะหนีตลอดเลย ผมก็เลยทำให้เห็นว่าไม่ว่าที่รักจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีวันหนีผมพ้นยังไงล่ะ แล้วถ้าคราวหน้ายังคิดจะหนีอีก ผมคงต้องทำมากกว่านี้ อาทิเช่น...จับที่รักขังเอาไว้ดีไหมคะ” เธอรู้ดีว่าคำพูดหวานหูกับรอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้า มันก็แค่ภาพลวงตา แท้จริงแล้วเขากำลังขู่เธออยู่ต่างหาก “ไม่ๆๆ เดี๋ยวสิ นายจะทำแบบนี้ไม่ได้ นายจะพาฉันไปไหน” เธอเลิ่กลั่กกระวนกระวายทันทีที่รถเริ่มเคลื่อนตัว “พาไปเข้าหอมั้ง” เขาตอบส่งๆ พร้อมกับหลับตาเอนศีรษะลงบนพนัก “โอ๊ยนี่...ขอร้องล่ะปล่อยฉันไปเถอะ เลิกแล้วต่อกันไม่ได้เหรอ ไหนบอกว่าบ้านรวยไง รวยแล้วยังต้องการอะไรจากฉันอีก” เธอโอดครวญด้วยน้ำเสียงทดท้อ “ต้องการคุณไง ไปอยู่ด้วยกันไหม” “นี่ ฉันไม่ใช่ของเล่นของนายนะ” “แล้วท่าทางผมเหมือนเด็กอยากได้ของเล่นรึไงล่ะ” “ก็...ถ้านายไม่ได้เห็นฉันเป็นของเล่น จะบอกว่าที่ทำไป เพราะว่าชอบฉันรึไงล่ะ” เธอโพล่งออกมาอย่างเหลืออด ในขณะที่เขาก็ตอบกลับมาอย่างทันท่วงที “ดูออกเหรอ” “เอ๊ะ! ที่นี่มัน” เมื่อรถที่นั่งอยู่เลี้ยวเข้ามาในคอนโดของตัวเอง ความสงสัยระคนประหลาดใจทำให้เธอจำต้องหันมามองหน้าคนข้างๆ ด้วยความคลางแคลง “ผมก็แค่อยากให้รู้เอาไว้ว่าไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหน คุณก็หนีผมไม่พ้น จากนี้ไปคุณจะมีผมอยู่ในชีวิต ตราบเท่าที่ผม...ต้องการ” “ไหนบอกไม่ได้เห็นฉันเป็นของเล่น แต่ที่พูดมา ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับของเล่นในสายตานายอยู่ดี” “มันก็ขึ้นอยู่กับว่า...คุณจะยอมให้ผมเล่น แล้วเราจะเล่นกันแบบไหนเท่านั้นเอง”