แรกแย้ม

หวานหรือพริณตาซึ่งมีอายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้นแต่ต้องถูกแม่เลี้ยงใจร้ายพามาตรวจพรหมจรรย์เพียงเพราะพรรณีต้องการพาเธอไปขายให้เสี่ยชัด ไอ้เสี่ยบ้ากาม มันต้องการเพียงเด็กสาววัยขบเผาะเท่านั้น พริณตาหวาดกลัวอย่างมากเพราะเคยได้ยินกิตติศัพท์ของมันมาอย่างดีว่าโรคจิตแค่ไหน “ฉันอยากได้ใบรับรองว่ามันยังบริสุทธิ์อยู่ค่ะ” พรรณีบอกคุณหมอหนุ่มที่นั่งอยู่ในห้องตรวจ เขาเงยหน้าขึ้นมองคนพูดและเด็กสาวอีกคนที่นั่งก้มหน้างุด “มันเป็นสิทธิ์ส่วนบุคคลเจ้า ตัวเขายอมไหมครับ” พฤกษ์คุณหมอหนุ่มวัยสามสิบสองพูดขึ้นอย่างสุภาพ “มันเป็นลูกฉัน มันก็ต้องยอมสิ แกยอมใช่ไหมอีหวาน” แม่เลี้ยงใจร้ายหันไปทำเสียงดุกับเด็กหญิงข้างกาย “ค่ะ ค่ะ” เธอรีบตอบ ในหัวกำลังคิดหาทางว่าจะหนีจากแม่เลี้ยงใจร้ายและไอ้เสี่ยบ้ากามนั้นได้อย่างไร “งั้นเชิญญาติคนไข้ไปรอข้างนอกก่อนนะครับ” คุณหมอหนุ่มผายมือให้นางพรรณีออกไปนอกห้องตรวจ “เออ ฉันขอคุยกับคุณหมอตามลำพังได้ไหมคะ” พริณตาพูดขึ้นเพราะเธออยากเจรจากับคุณหมอหนุ่มตรงหน้า เวลานี้คงไม่มีใครช่วยเธอได้อีกนอกจากเขาเท่านั้น พยาบาลผู้ช่วยสาวไม่แน่ใจหันไปมองหน้าคุณหมอหนุ่ม “ตามเข้ามาข้างใน” คุณหมอหนุ่มพูดขึ้นพร้อมทั้งเดินเข้าไปในห้องตรวจ เมื่อเธอเห็นเตียงขาหยั่งแล้วพริณตาก็เสียวสันหลังวาบ “มันไม่ใช่แม่หนู” พริณตาพูดขึ้นเสียงเครือ