ปรายหมอก

โรงแรมผีสิง ณ เมืองแห่งมวลหมอก “คุณเห็นผี” วิภูไม่แน่ใจนักว่าตัวเองได้ยินอะไร “คุณบอกว่าคุณเห็นผี” “ใช่ ฉันเห็นผี” อวัศยาอธิบายว่ามันเป็นความสามารถพิเศษของหล่อน วิภูมองแปลก ทีแรกนึกว่าตัวเองหูฝาด “มันเป็นไปได้ยังไง” ชายหนุ่มเผลออุทานออกมาอย่างรับได้ยาก ก่อนจะค่อยๆ เรียบเรียงความคิด “ความสามารถพิเศษที่ว่ามานี่มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง” “ฉันไม่รู้” “ตั้งแต่เมื่อไร” “ตั้งแต่เมื่อไร ฉันก็ไม่รู้” คนมันไม่รู้จริงๆ จึงไม่รู้จะบอกยังไง “ตั้งแต่เกิดเลยหรือเปล่า” วิภูเหมือนจะพยายามหยั่งเชิง อีกฝ่ายทำท่าคิด “ตั้งแต่เกิดเหรอ” ดูเหมือนว่าหล่อนเองก็อยากจะรู้เหมือนกันในทั้งหมดทั้งมวลที่เขาถามมานั่น เพราะหล่อนเองก็ไม่รู้จริงๆ “ฉันก็ไม่รู้” สายตาของหญิงสาวราวกับมองไปในอดีตอันว่างเปล่า ชายหนุ่มมองตามไป แน่นอนว่าไม่มีใครเห็นอะไร หญิงสาวได้แต่เฉลยบอกออกมาว่าหล่อนเป็นคนที่ตกอยู่ในสภาพความจำเสื่อม “ฉันจำอะไรไม่ได้เลย” สาวสุดเฮี้ยน คนเห็นผีที่มีอดีตอันว่างเปล่า ตัวเองเป็นใครกันแน่ก็ไม่รู้ อดีตของหล่อนคลุมเครือ สภาพของหล่อนก็ราวกับคนที่รอบตัวปกคลุมไปด้วยละอองหมอกโปรยปราย มองอะไรไม่เห็นแม้ระยะยื่นมือออกไป