อีบุ๊กทั้งหมด

รุจิราคนนี้ มีชีวิตไม่ต่างอะไรกับหิ่งห้อย สวย ประหลาด สะกดสายตาให้ผู้คนหันไปมอง แล้วก็วิ่งไล่ตามเพื่อไขว่คว้ามาไว้ในมือ เหมือนที่เขาอยากลองคว้ามาดูเล่นสักครั้งนั่นล่ะ แต่ลึกลงไปใต้ความงามที่ล่อตาล่อใจ หิ่งห้อยตัวนี้ กลับมีชีวิตที่น่าสงสาร บินวับวอมแวมเพียงลำพังอยู่ในความมืดมิด ในวันที่พายุฝนโหมกระหน่ำ ใบไม้สักใบไว้ให้พึ่งพิงก็ยังไม่มี แล้วปีกบางจ้อยเท่านี้จะต้านทานอย่างไรไหว ถูกลมฝนกระชากจนปลิวคว้างตกลงไปกระแทกพื้น แล้วเพียรตะเกียกตะกายขึ้นมาใหม่ เพียงเพื่อจะหล่นลงไปอีกครั้ง ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า เมื่อความพยายามสิ้นสุดลง ความอดทนสิ้นสุดลง เรี่ยวแรงหมดลง หิ่งห้อยกระจ้อยร่อยตัวนี้ จะเป็นเช่นไร คงจะอับแสง แล้วลาลับเลือนไปจากโลกนี้เงียบ ๆ เพียงลำพัง ….เมื่อรู้ความจริงอย่างนี้แล้ว เขาก็นึกเสียดาย ถ้าหากว่าจะลองยื่นมือออกไปให้ เธอจะรับความปรารถนาดีที่จริงใจที่สุดครั้งหนึ่งของเขาไว้ไหม ‘ตอนที่จีหลับอยู่ในห้อง เต้เข้าไปเฝ้าจีทั้งคืน กลัวว่าจีจะไข้ขึ้น อาจเพราะยาจากโรงพยาบาล แล้วก็ยาของพี่แจ้ จีก็เลยไม่ได้เป็นอย่างที่เต้กลัว เต้นั่งมองจีที่หลับไม่รู้เรื่อง น้ำตายังเกาะพราวอยู่ที่ขนตาจนเปียกชื้นไปหมด มองดูร่องรอยบาดแผล มองเห็นความเดียวดาย เต้บอกไม่ถูกเลยว่าคืนนั้นเต้รู้สึกยังไง แล้วเต้ก็คิดว่า ในวันที่เรามืดมนที่สุด ถ้ามีใครสักคนยื่นมือมาให้ก็คงจะดีไม่น้อย เต้เลยตัดสินใจว่า เต้จะเป็นคนคนนั้นให้จีเอง’ เริ่มต้นก็แค่อยากช่วย…

ต่อไปนี้นิดจะจับหมอมาเป็นแฟนนิดให้ได้ หมอเตรียมตัวไว้ให้ดีสักวันนิดจะขโมยหัวใจหมอ คอยดู!

เขาคือผู้ชายปากร้าย อารมณ์ผีเข้าผีออก และเดาใจยากที่สุดในโลก! ส่วนเธอคือคนที่เขาไม่เคยชอบมาโดยตลอด เพราะอะไรน่ะเหรอ? ... ก็เพราะเธอคือหลานสาวของภรรยาใหม่พ่อของเขา ผู้หญิงที่เขาไม่มีวันยอมรับในฐานะแม่เลี้ยง สำหรับเขาผู้หญิงคนนั้นก็เป็นได้แค่... เมียน้อย ทว่าจากคนที่ไม่เคยชอบกันมาเป็นสิบปี... สู่การข้ามเส้นความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน! เธอแอบคิดว่าความสัมพันธ์อาจจะเปลี่ยนไป แต่คนปากร้ายกลับตอกหน้าเธอว่า... เขาเพียงแค่ช่วยสงเคราะห์ความอยากให้เธอก็เท่านั้น “พี่เสือ...” “อย่าเข้าใจผิดล่ะ... ฉันก็แค่ช่วยสงเคราะห์ความอยากให้เธอก็เท่านั้น” ทุเรศ! ทุเรศที่สุด! “คนเลว... ไหมเกลียดพี่เสือ!” “อย่างนั้นเราก็คิดไม่ต่างกัน” เมื่อคนหนึ่งตั้งกำแพงเกลียดชัง ส่วนอีกคนก็เจ็บปวดกับคำพูดร้ายกาจ สุดท้ายความรักของทั้งคู่จะลงเอยกันแบบไหน มาร่วมลุ้นและเอาใจช่วยไปด้วยกันนะคะ

พ่อ แม่ ของเขาและเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเดียวกัน เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เขาได้พบกับเธอผู้ช่วยชีวิตน้องสาวของเขาเอาไว้ ผ่านไปสี่ปีเธอกลายมาเป็นเพื่อนร่วมบ้านหลังเดียวกับเขา เขาผู้ไม่เคยยอมแพ้เรื่องการเรียนให้กับใครแม้แต่เพื่อนสนิท แต่กลับต้องมายอมแพ้ให้กับเธอ เพื่อตอบแทนที่เธอได้ช่วยชีวิตน้องสาวของเขา จากการตอบแทนวันนั้นกลายมาเป็นความรักตอนไหนก็ไม่รู้ แต่พ่อเคยพูดกับเขาว่า "คนเดียวที่ทำให้ลูกยอมแพ้ได้คงเป็นคนที่ลูกรักและอยากใช้ชีวิตไปกับเธอ"

ระหว่างเขากับเธอ ตกลงไว้ว่าแค่แกล้งจีบกัน แต่...ดันจีบจริง! โดยจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด เกิดขึ้นเพราะการโกหกเพียงครั้งเดียว . ชรัณ...แอบได้ยินพี่สะใภ้พูดว่าน้องสาวของเธอชอบเขา นิรชา...หลอกพี่สาวว่าชอบเขา เพราะหวังสืบข้อมูลบางอย่างให้เพื่อน . เธอพยายามทำตัวให้แนบเนียน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้เท่าทันน่ะสิ ว่าเธอชอบเผือกเรื่องของเขาอยู่เรื่อย แถมเขายังคิดว่าเธอนั้นคิดเกินเลย... “ว่าแต่คุณช่างสังเกตคนอื่นดีนะ” “เป็นแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่า หรือเฉพาะผม” “ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณ อย่าชอบผมเลย” เดี๋ยวนะ เธอก็ไม่ได้คิดอะไรกับเขาเหมือนกันนั่นแหละ! . . แต่แล้ว คนที่บอกว่าไม่ได้ชอบเธอ ก็ชักจะเริ่มเปลี่ยนไปทุกวัน... “เมื่อคืนคุณนอนที่ไหนเหรอคะ” “ห้องผมครับ” เขาตอบสบาย ๆ ชวนให้คนฟังถอนหายใจโล่งอก ก่อนที่เขาจะพยักพเยิดไปยังเตียงขนาดคิงไซซ์ที่เธอนั่งอยู่ พร้อมอธิบายเพิ่มเติม “คุณกับชิโอะก็นอนห้องผมเหมือนกัน” “...” เธอกำลังอึ้งเพราะหลงคิดว่าที่นี่คือห้องของตัวเองอยู่ตั้งนาน แต่ไม่ใช่ มันคือห้องเขาต่างหาก! “คุณเมา เราอยู่บนเรือ ผมห่วงเรื่องความปลอดภัย ไม่อยากให้อยู่คนเดียว นอกจากอุ้มมาส่งที่เตียง ผมไม่ได้แตะคุณสักนิด ตอนนอนก็มีหมอนกั้น แต่คุณน่ะ...” “...” “คุณเหวี่ยงหมอนทิ้ง ล็อกคอผมไว้ นอนกอดผมทั้งคืน ขีดเส้นใต้เข้ม ๆ ว่าคุณเป็นฝ่ายกอดผม ก่ายผมอีกต่างหาก ขยับตัวไม่ได้เลย” หญิงสาวหน้าเจื่อน เม้มปากแน่น ลอบกลืนน้ำลายหนืดข้นลงคอ ปิดเปลือกตาลง ไม่กล้าสู้หน้าเขา ยิ่งได้ฟังยิ่งอยากกระโดดน้ำตายให้รู้แล้วรู้รอด นางมารในหัวสร้างเรื่องให้เธอไม่น้อย อยากจะบ้า! “ขอโทษค่ะ” “ไม่ต้องขอโทษหรอก” “...” “เพราะผมชอบนะ” . . . และทั้งที่เขากับเธอได้ใช้เวลาร่วมกันตั้งมากมาย เริ่มตั้งแต่พูดคุยแบบเปิดใจ ดูหนัง ฟังเพลง ออกเดต กินข้าว รวมไปถึงกอดและจูบกันอย่างดูดดื่ม แต่ทว่า... “คือ...ถ้ามีคนถามว่าเนยเป็นอะไรกับคุณ เนยควรจะตอบว่ายังไงเหรอคะ” “คุณกำลังดูใจกับผมอยู่ ดีไหม” ประโยคนั้นทำให้นิรชานั่งนิ่ง หัวใจเหมือนไร้ที่ยึดเหนี่ยว มันกำลังทิ้งตัวร่วงลงสู่พื้น ละอองความผิดหวังแผ่ซ่าน กระจัดกระจายไปถ้วนทั่วทุกอณูความคิด ตอกย้ำความจริงที่ว่าเธอเป็นฝ่ายคิดไปเองทั้งหมด “เนยคิดว่าเราข้ามจุดดูใจมาแล้วด้วยซ้ำ” “ผมขอเวลาอีกสักหน่อยนะ...” คำขอจากชรัณหนักแน่น นัยน์ตาคมที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความจริงจัง และแฝงความรู้สึกบางอย่างที่หญิงสาวอ่านเขาไม่ออกปะปนอยู่ด้วย ทั้งที่เขาดูไม่ใช่คนรักสนุก หรือชอบจีบใครไปเรื่อยเปื่อย ทั้งที่เขาแสดงออกชัดเจนว่าชอบเธอ แถมยังชอบมากด้วย เขาน่ารัก อบอุ่น ใจดี เป็นคนที่คอยให้กำลังใจ คอยเพิ่มความกล้าหาญให้กับคนที่มีความมั่นใจต่ำอย่างเธอเสมอมา ทว่าเขากลับยังไม่คิดข้ามเส้นความสัมพันธ์ นิรชาไม่เข้าใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจาก... “เมื่อกี้คุณจะทำอะไรคะ” เธอถามหลังใช้ฝ่ามือยกขึ้นดันแผ่นอกแกร่งไว้ ในตอนที่เขาทำท่าจะโน้มตัวเข้ามาสวมกอดเหมือนอย่างเคย ๆ ชายหนุ่มนิ่งเงียบ ไร้คำแก้ตัว ทำเพียงจดจ้องใบหน้าหวานตาไม่กะพริบ “คุณรัณ ปกติเนยไม่ถึงเนื้อถึงตัวกับคนที่เป็นแค่เพื่อนหรอกค่ะ เราอาจต้องคุยเรื่องระยะห่างกันใหม่”

เจ้าสาวคนหนึ่งจะต้องรู้อะไรมา...ถึงยื่นใบหย่าให้สามีตั้งแต่คืนแรก

“ถ้าความรักตลอดห้าปีมันเหลือแค่ความชินชา และฉันกลายเป็นของตายในสายตาคุณ...ไม่รัก ก็แค่เลิกค่ะ” ในวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า ผลิขวัญ นั่งมองอาหารเย็นชืดจนถึงเที่ยงคืน ไม่มีคำขอโทษ ไม่มีดอกไม้ มีเพียงกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคนอื่นบนเสื้อของสามี...คนที่เคยสัญญาว่าจะรักเธอตลอดไป ในเมื่อความอดทนหมดลง เธอจึงถอดแหวนแต่งงานทิ้งไว้ แล้วหอบหัวใจช้ำๆ กลับบ้านเกิดต่างจังหวัด

เธอพานจะหนี ส่วนเขา...พาลจะรัก หลังตายอยู่บนเตียงของคนพาล จนได้ย้อนเวลากลับมาเริ่มใหม่อีกครั้ง ดาห์เลียก็สัญญากับตัวเองว่า เธอจะแก้แค้นแม่เลี้ยงกับสามีที่สวมเขาและทำร้ายเธอ ยิ่งไปกว่านั้น...ขอให้เธออย่าได้เจอคนพาลคนนั้นอีกเลย แต่ยิ่งเกลียดก็ยิ่งเจอ ยิ่งเธอหนี เขายิ่งวิ่งไล่ คอยวนเวียนอยู่ข้างกายเธอไม่ห่าง เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร และยิ่งไม่รู้เลยว่าเขาคือ 'มิตร' หรือ 'ศัตรู' ******************************************* "คุณคงไม่คิดว่าแค่คำขอโทษไม่กี่คำ จะทำให้เรื่องระหว่างเราจบลงได้ด้วยดีหรอกมั้ง" "ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันรู้แล้วว่าผิด หวังว่าคุณที่เป็นผู้ใหญ่ใจกว้างจะให้อภัยฉันสักครั้ง" "ให้อภัย?" ทยุตหัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลก "คุณด่าผม แถมยังตบผมต่อหน้าคนอื่นอีก คุณจะให้ผมเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเหรอครับ?" "..." "ถ้าคุณเป็นผม คุณยังคิดว่าผมควรจะใจดี ปล่อยให้คนที่ทำร้ายผมลอยนวลไปอีกเหรอครับ โลกนี้มันเคยมีเรื่องดีๆ แบบนั้นเกิดขึ้นที่ไหนกันล่ะ" "คุณอยากให้ฉันชดใช้ยังไงคะ" "คุณหนูครับ คุณไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ไม่รู้จริงๆ เหรอครับว่าผมต้องการอะไร" "..." "แต่ถ้าคุณอยากได้ยินชัดๆ ละก็ งั้นผมจะพูดตรงๆ เลยแล้วกัน ผมต้องการ ‘ตัวคุณ!’ "

เรื่องราวมันจะเปลี่ยนไปไหม...หากเขารักกันบ้าง

เมื่อถูกคนรักและเพื่อนสนิทหักหลัง พระพาย ศัลยแพทย์ผู้เคยทุ่มเทให้แก่การช่วยชีวิตคน จึงพยายามทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แต่โอกาสครั้งใหม่กลับนำพาเธอสู่ทีมสกายดอกเตอร์ ทีมแพทย์ฉุกเฉินทางอากาศที่ต้องพาชีวิตกลับมาจากขอบเหวแห่งความตาย ที่นั่นเธอได้พบกับนภนต์ นักบินหนุ่มผู้มีบาดแผลจากการสูญเสีย ทั้งสองต้องร่วมมือกันฟันฝ่าภารกิจเสี่ยงอันตราย ที่ทุกการตัดสินใจอาจหมายถึงความเป็นความตาย ภายใต้ท้องฟ้าที่ไม่มีใครคาดเดาได้ ท่ามกลางความกดดันและอดีตที่ยังตามหลอกหลอน การทำงานร่วมกันจึงไม่ใช่แค่การพาชีวิตคนไข้ไปให้ถึงมือหมอ แต่ยังเป็นบททดสอบความเชื่อใจ ความกล้าหาญ และความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น พวกเขาจะสามารถช่วยเหลือผู้คนที่รอคอยความหวัง พร้อมก้าวข้ามบาดแผลในใจตัวเองได้หรือไม่ เพราะบางครั้งการช่วยชีวิตใครสักคน อาจเป็นก้าวแรกของการเยียวยาหัวใจตัวเอง

จากบาริสต้าสู่คุณหนูตระกูลค้าชาใกล้ล่มสลาย นางขอแค่ชีวิตที่สงบสุข แต่กลับต้องมาปรุงชาเยียวยาหัวใจให้ ‘อ๋องพยัคฆ์ดำ’ ผู้กร้าวใจที่ต้องการครอบครองนางแต่เพียงผู้เดียว

ขวัญฤดีเป็นคุณครูวิชาประวัติศาสตร์ดันประสบอุบัติถูกรถชน พอรู้สึกตัวอีกทีกลับพบว่าตัวเองมาอยู่ในร่างนางร้าย แถมเป็นฉากที่กำลังจะถูกตัวร้ายฆ่า อุตส่าห์เกิดใหม่ใครมันจะยอมตายอีขวัญขวัญฤดีเป็นคุณครูวิชาประวัติศาสตร์ดันประสบอุบัติถูกรถชน พอรู้สึกตัวอีกทีกลับพบว่าตัวเองมาอยู่ในร่างนางร้าย แถมเป็นฉากที่กำลังจะถูกตัวร้ายฆ่า อุตส่าห์เกิดใหม่ใครมันจะยอมตายอีขวัญเลยต้องรับบทคลั่งรักซะ

เมื่อการแต่งงานที่ผู้ใหญ่เลือกให้ พาคนสองคนซึ่งต่างกันแทบทุกอย่างมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เขาเคร่งในหน้าที่และแบบแผน ส่วนนางรักอิสระจนถึงขั้นปีนหน้าต่างหนีในคืนเข้าหอ จากชีวิตคู่ที่ไม่มีใครได้เลือกเอง ค่อย ๆ กลายเป็นความรักที่ทั้งสองเลือกจะรักษาไว้ด้วยหัวใจ “แม่ดอกแก้วกลางใจ” ปฐมบทแห่งซีรีส์ “รากเหง้า”

ชีวิตโสโครกแบบเธอ ฉันไม่คิดจะเอาตัวไปเกลือกกลั้วด้วยหรอก

เธอเป็นพนักงานร้านกาแฟในโรงพยาบาล ส่วนเขาเป็นคุณหมอศัลย์ผู้เย็นชา ความสัมพันธ์ที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นได้ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

ทะลุมิติเข้ามาในร่างตัวเองว่าพีคแล้ว ยังตกหลุมรักผู้ชายที่หน้าเหมือนแฟนเก่าที่ตายไปแล้วอีก ผู้ชายก็ต้องจีบ มีแค้นก็ต้องชำระ กลับมาครั้งนี้อะไรก็ขวางเธอไม่ได้

อุบัติเหตุทำให้มธุรดาสูญเสียความทรงจำไป 3 ปี จากภรรยาผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และตีตัวออกห่างจากสามี กลับกลายเป็นภรรยาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา อ่อนโยน และแสนหวาน บุคลิกใดกันแน่คือตัวจริงของเธอ? คือปริศนาที่เขาต้องค้นหาคำตอบ ********************************* "ห้องนอนของเราเป็นแบบไหนคะ" "เราต่างคนต่างมีห้องส่วนตัว" "เราไม่ได้นอนห้องเดียวกันเหรอคะ" "เรามีห้องที่ใช้ด้วยกันเดือนละสองครั้ง" ชายหนุ่มไม่ได้ปิดบัง แต่ก็ตอบเฉพาะที่เธอถาม เขาทำตามที่หมอแนะนำ ให้รายละเอียดกับเธอถึงการใช้ชีวิตตอนกลางคืนกับเธอ "น้ำผึ้งเป็นคนเลือกเหรอคะ" "อืม คุณต้องการแบบนั้น" "น้ำผึ้งอยากนอนห้องเดียวกับคุณ อยากให้เรานอนด้วยกันทุกคืน" หญิงสาวไม่อยากคิดถึงเรื่องที่เธอยังนึกไม่ออก แต่ลองบอกความต้องการของตัวเอง มธุรดาได้ใจอยู่บ้างเพราะจากที่ได้คุยกับเขา ก็เหมือนสามีจะตามใจเธอไม่น้อยเลย "แน่ใจนะ" "แน่ใจค่ะ"

บางคนหายไปจากชีวิตนานแปดปี...แต่ไม่เคยหายไปจากหัวใจเลยสักวัน