รักเอย ชื่นเชยชูใจ

เรือนหอรอรัก และ คนสามรุ่น “ในที่สุด คุณก็กลับบ้าน” ดนัยกล่าวออกมาในตอนท้ายที่สุด น้ำเสียงฟังดูเต็มไปด้วยความปีติยินดี “คุณกลับถึงบ้านแล้ว” “ใช่ ฉันกลับถึงบ้านแล้ว” ใช่ หล่อนกลับถึงบ้านแล้ว ใช้เวลาในการเดินทางนานหลายปี กว่าจะกลับถึงบ้านและพบว่าเหลือเพียงความว่างเปล่า “แต่ไม่มีย่าแล้ว ไม่มีใครรอฉันอยู่อีกแล้ว” “ผมนี่ไง รอคุณอยู่” รอ เขาบอกว่ารอ คำพูดช่างฟังดู...‘อบอุ่น’...และประหลาดนัก หญิงสาวพอจะเข้าใจแล้วในส่วนหนึ่ง ชายหนุ่มมีความสงสารเห็นอกเห็นใจ จึงอยากจะเป็นตัวแทนของหญิงชราในการได้เห็นว่าความหวังกลายเป็นความจริง “คุณคงอยากจะอยู่รอดู เพื่อที่จะได้เห็นด้วยตาตัวเอง ตอนที่ฉันกลับบ้าน” หล่อนว่า... “ดูแทนย่า” ดนัยคลายความสงสัยของกุลปริยาไปเพียงส่วนเดียว หล่อนยังมีความสงสัยใคร่รู้ว่าทำไมเขาจึงได้ทำราวกับต้องการจะอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ เขายังต้องการอะไรจากบ้านหลังนี้ ยังต้องการอะไร...จากหล่อน... ดนัยไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี ถ้าหากว่าในโลกใบนี้มีนางฟ้าอยู่จริง ก็คงจะมีเพียงนางฟ้าใจดีที่เฝ้าอุ้มสมสองหนุ่มสาวเท่านั้นถึงรู้ว่าในทุกนาทีแห่งการรอคอยของหญิงชรา ชายหนุ่มได้ร่วมซึมซับรับรู้ จนเรียกว่ามีอารมณ์ร่วมไปด้วยกัน กว่าจะรู้ตัวอีกที เขาก็ร่วมรอคอยไปด้วยอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว หลังการจากไปของหญิงชรา เขายังคงอยู่ที่นี่ อยู่รอคอยหญิงสาว ในคราวพบกัน หากว่ามันเกิดเป็น ‘รักแรกพบ’ ในหัวใจของหญิงสาว ในหัวใจของชายหนุ่ม มันอาจจะนับได้ว่าเป็น ‘รักก่อนพบ’ เสียอีก ก่อนจะหลับไปเพราะฤทธิ์ยาแก้ไข้ ดนัยได้แต่พึมพำคำกล่าว “คุณควรจะทำความรู้จักกับย่าของคุณ” ...และ... “คุณควรจะมองไปรอบๆ”