OMG แฟนหนูเป็นมาเฟีย

เขาประกบริมฝีปากของเขามาที่ริมฝีปากฉันอีกครั้ง มันเป็นจูบที่บอกแทนทุกความรู้สึก เขาและฉันเราต่างคลั่งไคล้ในกันและกันมาก และเมื่อมือของเขากำลังจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของฉันออก มันก็ทำให้ฉันสะดุ้งตกใจหนีเขาทันที "เอวารีนเป็นอะไรครับ" ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป ตอนนี้ไม่ใช่ฉันไม่มีอารมณ์นะ ฉันอยากตกเป็นของเขา แต่ว่า...ร่างกายของฉันมันไม่ได้งดงามเลย ร่างกายที่ถูกแม่ตีด้วยไม้เรียวตั้งแต่เด็ก มันทำให้ฉันมีบาดแผลมาจนถึงทุกวันนี้ ฉันชะงักกับบทรักที่กำลังจะเกิดขึ้นในทันที เมื่อฉันนึกถึงเรือนร่างที่มีตำหนิของตัวเอง และฉันก็ต้องเอื้อนเอ่ยบอกเขาไป "เอวารีนอยากกลับบ้านแล้วค่ะ" เสียงของฉันดูสิ้นหวังมาก "เกิดอะไรขึ้นครับ เอวารีนเป็นอะไร" พี่เฟยหลงตกใจที่อยู่ๆ ฉันก็หยุดชะงักทุกอย่าง "เอวารีนแค่...แค่ไม่อยากทำแล้วค่ะ" "รังเกียจพี่หรอครับ" "ไม่เลยค่ะ ไม่ได้รังเกียจพี่เลยค่ะ" "แล้วเกิดอะไรขึ้น บอกพี่ได้ไหมครับ" "พี่อย่ารู้เลยค่ะ พาเอวารีนกลับบ้านเถอะค่ะ" พี่เฟยหลงเดินมาจับมือฉัน เขายกมือฉันขึ้นมาจับ และนำไปสัมผัสที่ใบหน้าของเขา "เอวารีนไว้ใจผู้ชายคนนี้ไหมครับ" น้ำเสียงของเขาฟัง แล้วดูจริงใจมาก "เอวารีนไว้ใจพี่ค่ะ แต่..." "บอกพี่มาเถอะครับ พี่รับได้ทุกอย่าง" "แต่ร่างกายของเอวารีนมันไม่ได้สวยอย่างที่เห็นนะคะ" "เอวารีนสวยขนาดนี้ จะมีตรงไหนที่ไม่น่ามองอีกหรอครับ แค่เท่าที่พี่เห็นตอนนี้ ก็ทำให้พี่แทบคลั่งตายแล้ว" พี่เฟยหลงดึงมือของฉันไปจูบ เขามองมายังนัยน์ตาของฉัน คล้ายกับกำลังบอกว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าอะไรที่ฉันเป็นมา เขาจะรับมันได้ทุกอย่าง ฉันจึงค่อยๆ เดินไปที่มุมห้องด้านหลัง ฉันยืนหันหลังให้เขา จากนั้นฉันก็ค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกทีละชิ้นๆ จนตอนนี้ร่างกายของฉันไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ และมันทำให้เขาต้องตกใจกับภาพที่ได้เห็น ร่างกายของฉันตั้งแต่ก้นจนถึงต้นขาด้านหลังเป็นรอยถูกตีอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นรอยแผลเป็นที่เกิดขึ้นตั้งแต่ฉันยังเด็ก แต่แล้วเสียงของฉันก็ทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ "รังเกียจเอวารีนไหมคะ" "ไม่ครับ ร่างกายของเอวารีนสวยที่สุดแล้ว"