สัญญาพันธะรักมาเฟีย

ฉันรีบเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายที่เปื้อนเลือด ฉันเร่งอาบน้ำและออกมาแต่งตัว ขณะที่ฉันยืนอยู่หน้ากระจกด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า เมื่อฉันกำลังหยิบเสื้อผ้าเพื่อที่จะสวมเสื้อใส่ หางตาของฉันก็ชำเลืองเหลือบมองไปเห็นคนบนเตียง ลืมตาโพลงมองตรงมาที่ฉัน อย่างไม่กระพริบตา "กรี๊ดดด!!!!" ฉันตกใจมาก รีบคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันตัวไว้ และฉันก็ถามเขาด้วยความโกรธเคืองทันที "นี่นาย!!! เสียมารยาท ทำไมมองฉันแบบนี้" เป็นคำถามซึ่งไร้คำตอบ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง และยังไม่ตอบอะไรฉันกลับมา "ขอบคุณ" นี่คือคำตอบของเขา "ฉันต้องไปแล้ว คุณกำลังทำให้ฉันเดือดร้อน" ฉันรีบหยิบเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำ ซึ่งฉันใช้เวลาแต่งตัวแค่สองนาทีเท่านั้น จากนั้นฉันก็เดินออกมา ชายแปลกหน้ายังคงนั่งอยู่บนเตียง เขาคงเจ็บแผลที่ฉันเพิ่งเย็บให้แหละ ก็เล่นนั่งไม่กระดิกตัวเลย ฉันจึงเร่งเก็บข้าวของของตัวเองลงกระเป๋า ที่จริงฉันมาเที่ยวภูเก็ตก่อนเปิดเทอม และฉันก็มาเที่ยวแบบ backpack คนเดียว กำหนดกลับของฉันคือพรุ่งนี้บ่าย แต่ตอนนี้ฉันคงต้องชิ่งแล้วล่ะ เมื่อฉันเก็บข้าวของลงกระเป๋าเรียบร้อย ฉันก็เอ่ยลาเขาทันที "ฉันต้องไปแล้ว ลาก่อน" "เดี๋ยวก่อน คุณชื่ออะไร" เขาถามชื่อฉัน และพยายามจะลุกเดินมาหาฉันที่หน้าประตู "ฉันไม่จำเป็นต้องบอก" เมื่อฉันกำลังจะเปิดประตู เขาก็พุ่งตัวมาหาฉันทันที ตอนนี้หน้าของเราห่างกันเพียงแค่คืบ ฉันรีบยื่นสองมือดันไปที่หน้าอกของเขา เพื่อให้เขาเว้นระยะห่างจากฉัน "อย่าเพิ่งทิ้งผมไป" เสียงอ้อนวอนของเขาที่เอ่ยบอกฉัน "ไม่ได้ เหตุการณ์วันนี้ อาจทำให้ฉันเสียอนาคตได้ ฉันต้องไปแล้วจริงๆ โชคดีนะ" แม้ใจฉันอยากจะอยู่เป็นเพื่อนเขา แต่ฉันก็นึกถึงอนาคตตัวเอง หากตำรวจตามมาเจอ อนาคตของฉันพังแน่นอน และแม่กับพี่สาวฉันล่ะ พวกเขาจะทำยังไง ฉันจึงเปิดประตูและเดินจากเขาออกมา ฉันรีบขึ้นรถและสตาร์ทรถ จากนั้นก็มองตรงไปที่เขา ซึ่งเขายังคงยืนอยู่หน้าประตู และมองฉันกลับมาด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ "ลาก่อนนะชายแปลกหน้า" ฉันเอ่ยลาเขาอีกครั้งจากในรถ และฉันก็ขับรถจากเขาไป จนตอนนี้ฉันมองผ่านกระจกหลัง ก็เห็นเขาไกลออกไปเรื่อยๆ ไม่นานนักเขาก็ค่อยๆ ลับไปจากสายตาฉัน จนสุดท้าย…เราสองคนก็ไกลกันจนมองไม่เห็นกันอีกแล้ว