รักษ์จอมราช

“พี่จอม ปล่อยรักษ์นะ อย่ามารุ่มร่าม”คนฟังยกยิ้มโน้มหน้าเข้าหาคนตื่นกลัว “ให้มันเป็นได้แค่นั้นนะรักษ์”มองเขาอย่างไม่เข้าใจ มือแกร่งยกขึ้นสัมผัสริมฝีปากนุ่มเบาๆจนหญิงสาวเม้มปากเข้าหากันด้วยความประหม่า ใจเต้นแรงแค่ไหนตอนนี้หล่อนรู้ดีที่สุด “อย่าให้มันมาขวางหูขวางตาพี่” “พี่จอมปล่อย” “อย่าให้มันทำอย่างที่พี่ทำ”พูดจบปากหยักก็ประทับจูบลงบนเรียวปากอิ่มทันที