"ผมจะทำให้แพรรู้ว่า ต่อจากนี้ไป...แพรเป็นของผมเพียงคนเดียว" ก่อนที่แพรไหมจะทันได้เอ่ยอะไรต่อ คิรินก็ปิดปากเธอด้วยจูบที่ร้อนแรงและเร่งเร้า ขณะที่ทุกสัมผัสของเขาค่อยๆ ละลายเธอไปกับความปรารถนา

ท่านกับข้า ชาตินี้ชาติหน้า อย่ามาเจอกันอีก!

‘ที่ระบาย’ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากตกอยู่ในสถานะนี้ สำหรับเขา พิชญาเป็นเพียงที่ระบายความเจ็บแค้นชิงชังที่ชยันต์มีต่อพี่สาวของเธอ ผู้หญิงแพศยาที่ใช้วิธีสกปรกแลกกับสถานะนายหญิงแห่งไร่แสงอรุณ

“ค่าเสียเวลา หวังว่าเธอจะมีชีวิตที่ดี” ...ไร้หัวใจ... หญิงสาววางมันลงที่เดิม เข้าใจทุกอย่างแล้ว ขาเรียวก้าวลงจากเตียงตรงไปยังตู้เสื้อผ้าหยิบกระเป๋าที่ครั้งหนึ่งมารดาของเขาเป็นคนเอามาให้

“โกรธอะไร ไหนตอบสิ” ดวงตากลมสวยมองราเชนอย่างไม่เข้าใจ มือบางพยายามดันร่างเขาออก ใบหน้าหวานบึ้งตึง ปากหยักบดจูบลงมาปิดกลั้นเสียงหวานไม่ให้เอื้อนเอ่ยใดๆออกมา

“แม่เมยขา”เสียงเล็กๆทำให้คนที่เพิ่งเดินผ่านไปหันมามอง หญิงสาวรีบคว้าร่างของลูกน้อยอุ้มเดินออกไปทันที ทว่ากลับช้ากว่าคนตัวโตที่ก้าวมาประชิดด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันคาดหมาย “เด็กนี่ใคร”

คนอย่างการัณต์ไม่มีทางยอมเสียเปรียบ หญิงสาวสะท้อนในอกเมื่อคิดว่าตนเป็นสินทรัพย์ชิ้นนึง มีค่าแค่หลักประกันเงินกู้เท่านั้น

“ไอ้หมอนั่น ชอบมันหรือเปล่า”คำถามทื่อๆทำให้คนฟังพูดไม่ออก ความเงียบทำให้คนรอคิดไปได้หลายทาง จอมราชหรี่ตามองคุณหมอหน้าหวาน “พี่ถาม”รักษิตาถอนหายใจออกมาเบาๆ “ค่ะ” “รักษิตา!”

‘ชอบค่ะ คุณกานต์เข้ามาให้ห้องว่านทำไม แล้วเข้ามาได้ยังไงคะ’ เขาไม่ตอบแต่มองไปยังลูกกุญแจที่วางอยู่บนหัวเตียง ‘คบกับมันเหรอ’ ‘คะ’

หมากกระดานนี้ ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่า จันทร์เจ้าขา

“ฉันเกลียดเวลาที่เธอหัวเราะให้ผู้ชายคนอื่น... เกลียดเวลาที่เธอหลบหน้าฉัน... แล้วฉันก็เกลียดตัวเองที่ต้องมานั่งเป็นบ้าเพราะเธอ!”

“หวานไม่ได้ชอบพี่ภีมแล้ว” วาสิตาบอกเสียงเรียบ เจ็บแต่จบ ไม่มีแล้ว วาสิตาที่เทิดทูนความรักไว้เหนือหัว ในเมื่อเขาไม่เคยเห็นค่าก็ต้องกลับมารักตัวเอง “เพราะไอ้เอก?” หญิงสาวส่ายหน้า

“เห็นมั้ย ฉันบอกแล้ว ว่าลีต้องมีเสี่ยเลี้ยง” เสียงกระซิบกระซาบของโยธินดังขึ้นขณะที่สายตายังจับจ้องไปยังท้ายรถคันนั้น บุษกรกำมือแน่น รู้สึกหงุดหงิดแทนเพื่อน เธอรู้ดีว่าปราลีไม่ใช่คนแบบที่ทุกคนเข้าใจ

ตลอดเวลาที่รู้จักชีคอัลฟาผ่านคำบอกเล่าของดาริกา กลายเป็นว่าเธอชอบฟัง ฟังทุกเรื่องราวที่เกี่ยวกับเขา จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี รู้ตัวอีกทีความรู้สึกพวกนั้นก็ตกตะกอนเป็นก้อนเล็กๆอยู่กลางอกเสียแล้ว

ตอนเข้าหาก็ผลักใส ตอนตัดใจก็พาตัวเองเข้ามาพัวพันธ์ สร้างพันธะความรับผิดชอบมากมายมาผูกมัดเธอให้ดิ้นไม่หลุด

“พี่ภู!”ร่างบางสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นภูดิษปรากฏตัวอยู่ในห้อง ใบหน้าคมแสยะยิ้มหากดวงตากลับมีแววโทสะ กวินตารั้งผ้าห่มขึ้นมากอดไว้แน่น “ออกไปจากห้องแก้มเดี๋ยวนี้”

“ให้น้ำได้ทำตามใจตัวเองสักครั้งนะคะ ถ้าวันนั้นมาถึงแล้วอาหนึ่งยังไม่เปิดใจให้น้ำ อิสระที่อาหนึ่งต้องการน้ำยินดีคืนให้ทันทีค่ะ”