ช่วยใจดีสักนิดคุณคู่หมั้น

สถานะคู่หมั้นที่ได้มา มันบังเอิญ หรือสวรรค์ตั้งใจ ? คนหนึ่งน้อมรับคำสั่งทันใด ผิดกับ... ใครอีกคนยืนกรานปฏิเสธทันทีที่ฟังจบ คนหนึ่งยอมโดนมองว่าเห็นแก่ตัวเพื่อฉุดรั้ง ทว่า... อีกคนกลับมองเห็นเพียงชีวิตที่มันพังไม่เป็นท่า เขาจดจำช่วงเวลาสั้น ๆ ทว่ามีความหมายและสำคัญได้ขึ้นใจ แต่... ความทรงจำของเธอดันไม่หลงเหลือช่วงเวลาเหล่านั้นเลย... สักนิดก็ไม่มี สำหรับเขาไม่มีตัวเลือกให้เลือกเลยว่า จะไปต่อ หรือ พอแค่นี้ เพราะคำตอบเดียวที่มี ก็มีเพียงความมุ่งมั่นและเดินหน้าแบบเต็มกำลังเท่านั้น แม้มันจะขัดใจเธอก็ตาม “คุณปู่ครับ ผมไม่เป็นไรครับ” “ชีวิตนี้ต้องพูดคำว่าไม่เป็นไรอีกกี่ครั้ง ถึงจะไม่เป็นไรจริง ๆ อะแดนดิน ไม่รู้แหละ ยังไงตาก็ยืนยันจะให้หมั้นเหมือนเดิม หนูไม่เต็มใจยังไงก็ต้องหมั้น!.” “ไม่ค่ะ หยีก็ยืนยันเหมือนกันว่า ไม่!..” “แล้วถ้าท้องขึ้นมาจะว่ายังไงญาณวีร์!.. แล้วไม่ต้องบอกว่าจะเลี้ยงเองนะ เพราะแดนดินไม่ยอมแน่ ๆ ตาก็ไม่เหมือนกัน” รู้ว่าคนพูดโกรธ เธอเองก็โกรธไม่แพ้กัน ! “งั้นก็ให้หยีท้องก่อน ค่อยหมั้นค่ะ!..” คนหนึ่งรู้สึกรัก แต่.. อีกคนรู้สึกโกรธหรืออาจจะเกลียด แล้ว.. เส้นทางความรู้สึกที่สวนทางกันนี้ มันจะหาทางมาบรรจบเป็นเส้นทางเดียวกันที่ตรงไหน อย่างไร ?