The legend of Wang 王

ค่ำคืนมืดมิดแม้ดวงจันทร์เพียงเสี้ยวจะลอยอยู่บนท้องฟ้า แต่ก็มิอาจส่องแสงพอให้เห็นสิ่งใดใดได้ ผมลุกขึ้นตื่นอย่างงัวเงีย คงเพราะก่อนนอนคงดื่มน้ำมากไปหน่อย ถึงต้องสะดุ้งตื่นเพราะอยากฉี่ตอนตีสอง ผมมองไปยังเตียงข้างๆ ที่มีน้องชายคนรองนอนอยู่ จางเหว่ยน้องชายวัยหกขวบของผม นอนหลับอย่างสบายอารมณ์ ผมจึงลุกขึ้นและรีบเดินออกจากห้องนอนไป และเมื่อผมทำธุระในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ผมก็ได้ยินเสียงจากชั้นล่างดังขึ้น คล้ายเป็นเสียงคนกำลังต่อสู้กัน ด้วยความอยากใคร่รู้ ผมจึงเดินลงไปตามเสียง ซึ่งเสียงนั่นดังมาจากห้องประชุม ผมหรี่ตามองไปตามทางที่ไฟปิดมืดดับสนิท "ตึงงงง" เสียงคล้ายกับมีอะไรบางอย่างกระแทกลงที่พื้น เสียงมันดังสนั่นหวั่นไหวจนผมรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ๆ หน้าประตู "ปล่อย...ปล่อย...ฉัน....ฉัน...ยังไม่...อยากตาย" เสียงขาดๆ หายๆ ของผู้หญิง ซึ่งเสียงนั่นฟังคุ้นหูผมมาก เหมือนโชคเข้าข้างผม ประตูห้องปิดไม่สนิท ทำให้ผมสามารถแอบดูได้ ผมเดินไปประชิดประตูและแอบมองไปยังด้านใน...และภาพที่ผมเห็นก็ทำให้ผมแทบช็อก ม๊าาาาา...ใจผมร้องเรียกผู้หญิงที่อยู่ภายในห้อง ดวงตาของม๊าเบิกโพลงเพราะเชือกที่รัดอยู่ที่คอเริ่มรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ร่างของม๊านั่งอยู่บนโซฟา เท้าของม๊าเหยียดเกร็งจนยืดตรง สองมือของม๊าพยายามแกะเชือกที่รัดคอม๊าออก แต่คนตัวใหญ่ร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังม๊า กลับดึงเชือกนั่นให้แน่นขึ้นและแน่นขึ้น ผมไม่รู้ว่าคนๆ นั้นคือใคร เพราะไฟในห้องมืดจนแทบมองไม่เห็น มีเพียงแสงจันทราที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นเพียงร่างรางๆ ของคนตัวใหญ่ ซึ่งผมพอเดาออกว่าน่าจะเป็นผู้ชาย "เฮีย ทำอะไรครับ ทำไมทิ้งผมไปนาน พาผมขึ้นไปนอนหน่อยครับ" เสียงน้องชายคนรองตะโกนเรียกผมตรงทางขึ้นบันได และนั่นทำให้ร่างของผมถูกกระชาก ออกจากประตูอย่างแรงทันที