พันธะรักจากคืนต้องมนตร์

"แม่ขวัญจ๋า...ฝรั่งขี้นกแปลว่าอะไรจ๊ะ" เด็กชายปรัณถามเสียงเบาจากบนหมอน ขณะที่แม่นั่งลูบหัวกล่อมนอนเหมือนทุกคืน "ฝรั่งขี้นกเป็นชื่อของฝรั่งลูกเล็ก ตอนสุกมันจะหวานมาก นกเลยชอบไปจิกกินคาต้น กินแล้วก็ถ่ายเมล็ดออกมาจนเกิดเป็นฝรั่งต้นใหม่ เขาเลยเรียกฝรั่งขี้นก" ลูกชายนอนงงกับคำตอบของแม่ เขารู้สึกโกรธทุกครั้งที่โดนเรียกอย่างนั้นทั้งที่ไม่เข้าใจความหมาย แต่จากท่าทางล้อเลียนของพวกนั้น ทำให้เข้าใจไปในทางไม่ดี ตกลงเขาควรโกรธหรือเปล่า ที่โดนคนอื่นล้อว่า ฝรั่งขี้นก "แม่..." "ครับลูก..." "ทำไมหนูถึงไม่มีพ่อละจ๊ะ" …. เขาเลื่อนกระจกลงมา กวักมือเรียกเธอไปใกล้ ๆ เหมือนจะพูดเรื่องสำคัญ ขวัญสรวงก้มลงไปฟัง ทว่าแก้มนุ่ม ๆ กลับโดนเขาขโมยจูบไปหนึ่งที “พี่วี” เธอประท้วง “กู๊ดไนต์คิสน่ะ ความจริงอยากคิสที่อื่นมากกว่า แต่ไม่กล้า” เขาส่งยิ้มพร้อมสายตาแพรวพราวมาให้ ขวัญสรวงพูดอะไรไม่ออก มัวแต่ยืนหน้าแดงอยู่ที่เดิม “จะไม่มีกู๊ดไนต์คิสให้พี่เลยเหรอ” …. “ขวัญ” ก๊อก ๆ ๆ “ขวัญ เปิดประตูให้พี่เถอะ เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ ขวัญ...” เคาะไปเรียกไปจนพ่อลูกชายออกมายืนอยู่ข้าง ๆ ตาเริ่มปรือเหมือนง่วงนอนเต็มที แต่นอนไม่ได้ เพราะอะไรก็รู้ ๆ กันอยู่ “แม่ขวัญ!” ปรัณช่วยอีกแรง “เปิดประตูให้ลุง เอ๊ย พ่อวีเถอะจ้ะ หนูง่วงแล้ว...” “ใช่ ขวัญ ลูกง่วงตาจะปิดแล้ว” “ง่วงก็ไปนอนสิลูก” คนในห้องตะโกนออกมา “ก็พ่อวีเสียงดัง หนูนอนไม่หลับ เปิดเถอะจ้ะแม่...” แล้วประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกมา คนตัวโตยิ้มกว้าง คนตัวเล็กสะลึมสะลือ แม่ขวัญส่ายหน้าหน่าย ๆ ให้มันได้อย่างนี้สิ...