ชอบ (คุณ) อยู่คนเดียว

"ฉันไม่โอเคกับการที่นายจะมาพักที่นี่ ไปหาที่อื่นได้ไหม" "ไล่กันตรง ๆ แบบนี้เลยเหรอ" คนฟังทำหน้าประหลาดใจคล้ายกับไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแสนตรงเผงจากปากเธอ "ถ้านายไม่รู้จะไปหาห้องพักที่ไหน ฉันยินดีช่วยจัดการให้ คอนโดที่นี่ก็ได้ เขามีห้องว่างสำหรับให้เช่าอยู่ อีกอย่างคนรวยอย่างนาย คงไม่มีปัญหากับการหาห้องพักหรอกมั้ง" "ไม่มีปัญหา แต่แค่ไม่อยากหา" "ไม่อยากหาก็ต้องหา เพราะนายจะมาอยู่ที่นี่ไม่ได้" "ทำไม" "เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่นายจะมาพักที่นี่ได้นะ แล้วฉันก็บอกไปแล้วว่าไม่โอเค" ธิปกปลดกระเป๋าเป้ใบใหญ่ออกจากบ่าคล้ายไม่ได้ยินคำผลักไสไล่ส่งของเธอ ชายหนุ่มขยับถอยหลัง วางก้นหมิ่นเหม่บนโต๊ะรับประทานอาหารขนาดสองที่นั่ง ช้อนสายตาค้นคว้าขึ้นมองเจ้าของห้องสาว "กลัวถ่านไฟเก่าจะคุมากกว่ากลัวพวกโรคจิตอีกหรือไง" "..." "หรือว่ากลัวจะหวั่นไหว กลัวจะมีใจ กลัวจะตกหลุมรักผมอีกครั้ง หรือว่ากลัวอะไร" "สำหรับคนอย่างนายไม่มีอะไรให้กลัวทั้งนั้นแหละ" "งั้นก็ให้ผมอยู่ด้วยสิ กล้าหรือเปล่าล่ะ" "!"