มิตรรักลวงใจ

‘มิตรรักลวงใจ’ เรื่องราวของเพื่อนสนิท คิดคดกับเธอมานานแล้ว ดันมาโพล๊ะเข้าได้ในวันเมามายไร้สติ ได้ลองกินเพื่อนสักคำหนึ่งแล้วก็ต้องมีคำที่สองคำที่สาม คำเดียวจะอิ่มพอได้ไง : ตัวอย่าง : “ถอดเสื้อทำไมเล่า” “ร้อน...” พูดพลางส่งแก้วชาอุ่นร้อนให้พร้อมจานรองถ้วยลายน่ารัก ปลายนิ้วเรียวยาวยังเชยคางมนขึ้นให้เธอมองหน้าเขา เพราะกลัวว่าจะทำแก้วน้ำร้อนหก ท่าทีเขินอายนั้นทำให้ตะวันได้ใจใหญ่ ถึงเมียไม่ยอมเข้าใกล้ แม้แต่จะพูดจากันยังเว้นระยะห่าง เขายืนมองเธอจิบชาได้ไม่กี่คำ รับถ้วยไปวางบนเคาน์เตอร์ครัวค่อยหันกลับไปคว้าเอวบางเข้าหมับ คนในอ้อมแขนสะดุ้งตกใจ “ผัวทำหน้าที่ทุกอย่างแล้ว เมียไม่ทำหน้าที่...?” เลิกคิ้วถามคนที่เงยหน้าขึ้นมองตามรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปาก ใบหม่อนไม่ทันตั้งรับการรุกของสามี “พูดอะไรของมึง เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน อยู่กันแบบเพื่อน” “จะให้เป็นเพื่อนสนิทไปตลอดกาลเลยเหรอ?” “เอาเสื้อผ้าไปใส่ตะกร้าด้วย อย่าซกมก” “รู้แล้ว ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง” คนเถียงยังคงเถียงไม่เลิก แถมไม่อยากจะปล่อยร่างนุ่มนิ่มกลิ่นหอม แต่คงไม่ลืมหรอกว่าคนนี้น่ะลูกทหาร สวยดุมาแต่ไหนแต่ไร แต่เมื่อมีเพียงสายตามองค้อนบอกว่าไม่พอใจ สุดท้ายตะวันเลยต้องยอม “เออ ปล่อยก็ได้ อะไรกันนักหนา แค่กอดเมียนิดเดียวเอง”