You and I, my Lucky ตะวันปันใจ #เปรี้ยวตะวัน

คำโปรย ผู้หญิงคนแรกที่เข้ามาอยู่ในสายตาเมื่อห้าปีก่อนปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง เขาตกหลุมรักเธอท่ามกลางหยาดฝนโปรยปราย นั่งร้องไห้น้ำตานองหน้าไม่มีคนปลอบ ทว่าเพียงคำพูดเดียวทำความหนักอึ้งในใจหายไปชั่วพริบตา ‘เธอคนนั้นที่เขามอบโชคดีทั้งชีวิตให้’ เธอที่รอมาเนิ่นนานได้พบกันอีกครั้ง… ………………….. “ขึ้นห้องแล้วอาบน้ำนอนนะครับ” “อ้าว จะไม่ขึ้นมาด้วยกันเหรอคะ” “ครับ?” “ไม่ขึ้นเหรอคะ นึกว่าจะขึ้น” หญิงสาวยิ้มหวาน รู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่เขาไม่ขึ้นห้องไปด้วยกัน ขณะที่ความเขินกระจายเต็มใบหน้าเล็ก ค่อย ๆ เล็มเลียเล่นเอาหัวใจรู้สึกคันยุบยิบ เป็นครั้งแรกที่เธอใจกล้าชวนชายหนุ่มขึ้นห้อง ระหว่างทางที่เงียบมาตลอด เธอเอาแต่ครุ่นคิดจะเอาอย่างไร ชวนเขาขึ้นห้องดีไหมนะ อุตส่าห์มาส่งกันแล้วนี่นา กลัวเขาจะมองว่าเป็นคนใจง่าย แต่สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าถามออกไป “เปรี้ยวชวนผมขึ้นห้องเหรอ” “ค่ะ ขึ้นไหมคะ”