ผัวขาเราหย่ากันแล้ว

เมื่อรักที่ให้ไปได้ค่าตอบแทนเป็นใบตั้งครรภ์ผู้หญิงของเขากลับมา ก็หย่าไปเลยสิคะ...รออะไร!? นับจากนี้ไปคุณก็เป็นแค่ 'ผัวเก่า!' *********************************************************** ภรัณมองภรรยาที่สวมชุดสุดเยิน หน้าตายังไม่ผ่านการล้าง แถมยังไม่ตื่นนอนซะด้วยซ้ำ ผมเผ้าที่สวมหมวกแก๊ปก็ดูกระเซอะกระเซิง สภาพเหมือนไปวิ่งผ่านดงระเบิดมา ก่อนจะเสยผมอย่างไม่สบอารมณ์เตรียมจะเอ่ยปากต่อว่า แต่ต้องผงะถึงขั้นยกมือปิดจมูกกับกลิ่นฉุนๆ เหม็นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัวของอีกฝ่าย "นี่เธอไปตกถังเหล้ามารึไง" "ขอโทษค่ะ พอดีเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อย" เฌอปัณณ์ยิ้มแหยๆ ภรัณเลิกคิ้ว ไม่รู้ว่าไอ้ความหงุดหงิดเมื่อครู่จางหายไปไหน สีหน้าบึ้งตึงก็ผ่อนคลายคล้ายเป็นต่ออยู่ในที ไม่ใช่ว่าเฌอปัณณ์นึกเสียใจทีหลังแล้วหรอกหรือ ใจจริงเธอไม่เคยคิดจะหย่ากับเขาเลยสักนิด แต่เมื่อวานดันพลั้งปากพูดออกไปแล้วเลยไม่รู้จะทำอย่างไร ทำได้แค่ใช้เหล้าดับทุกข์เท่านั้น "ถ้าเธอรู้จักสำนึกผิดละก็ บางทีฉันอาจจะ..." "คุณเจ้าหน้าที่คะ รีบๆ มาจัดการเรื่องหย่าได้เลยค่ะ ฉันพร้อมแล้ว" เฌอปัณณ์หันไปเร่งเจ้าหน้าที่พร้อมกับพาตัวเองไปนั่งรออย่างรีบร้อน ไม่ได้ฟังเลยว่าภรัณพูดอะไร ในใจคิดเพียงอยากจะหลุดพ้นเต็มที ยังนึกโกรธตัวเองอยู่เลยที่เมื่อคืนดันเมาเละ กว่าจะตื่นก็ปาเข้าไปเก้าโมงกว่าแล้ว เธอตาลีตาเหลือกกลัวว่าภรัณจะรอจนโมโห สะบัดก้นกลับไปก่อน แล้วเธอจะไม่ได้หย่า เลยไม่ล้างหน้ารีบวิ่งขึ้นมอเตอร์ไซต์รับจ้างให้ซิ่งมาที่สำนักงานเขตนี่แหละ "อ้าว! ยังยืนอยู่ทำไมล่ะคะพี่ภาม รีบๆ มานั่งสิ" เธอขมวดคิ้วมองภรัณที่ยืดยาดเสียเวลา อาการแฮงเอาต์ตามมาทำให้ปวดหัวขึ้นมาตุบๆ แทบระเบิด คนถูกเร่งกัดฟันมองหน้าเธอเขม็ง สีหน้าตอนนี้ดำเหมือนถ่าน เดินมาทิ้งตัวลงนั่งอย่างฮึดฮัดเมื่อเฌอปัณณ์เซ็นชื่อในใบหย่าเรียบร้อย แล้วยื่นมาตรงหน้าเขาพร้อมรอยยิ้ม เธอรีบขนาดนั้นเลย แถมไอ้สีหน้าดีใจนี่มันยังไงกัน... อยากจะหย่ากับเขามากนักรึไง? ภรัณเม้มปากแน่น ยิ่งคิดยิ่งโมโหที่ไม่เป็นไปอย่างที่คิด แถมตัวเองดันใจหายพิกล ผิดกับอีกคนที่ยิ้มระรื่นจนน่าหมั่นไส้ ถ้าเขายังไม่ยอมเซ็นอีก แปลว่าเขาขาดเธอไม่ได้อย่างนั้นสิ เฌอปัณณ์จะไม่ยิ่งยิ้มเยาะมองเขาเป็นหมาที่หอนหนักเพราะถูกเมียทิ้งหรือ... เซ็นก็เซ็นสิ! คนอย่างเขามีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าใส่ มีผู้หญิงแบบไหนบ้างที่เขาหาไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมามีแต่คนที่ขาดเขาแล้วอยู่ไม่ได้ ส่วนเขาไม่เคยขาดใครแล้วจะเป็นจะตาย คอยดูเถอะ...อีกไม่กี่วัน เดี๋ยวเฌอปัณณ์ก็ต้องซมซานวิ่งร้องไห้กลับมาอ้อนวอนเขา "โชคดีนะคะพี่ภาม ลาก่อน" เฌอปัณณ์เอ่ยเสียงแผ่ว มองคนที่เธอรักเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เราจะไม่ได้พบกันอีก เพราะเธอกำลังจะเดินทางไปอเมริกาในเย็นวันนี้