หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง (เล่ม 8) ตอน บัลลังก์วสันต์อรุณแดง

"กระหม่อมบังอาจถาม ภรรยาของกระหม่อมที่มาร่วมงานชมบุปผาอยู่ที่ใดพ่ะย่ะค่ะ" เอ้อร์กัวค่อยๆ ลุกขึ้นยืน และถามสิ่งที่เขากังวลที่สุดทันที โดยไม่คิดรักษามารยาท "บังอาจ! ไร้มารยาท!" นางกำนัลในชุดชมพูตะคอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เบิกตากว้างตกใจกับกิริยาไม่เหมาะสมของบัณฑิตหนุ่ม ราวกับเขาเพิ่งฆ่าคนไป "ฮึ..ไม่เป็นไร ข้าบอกแล้วไม่ต้องมากพิธี" เสียงหัวเราะเบาๆ จากหลังม่านดังขึ้นพร้อมเสียงหวานใส "..ขอบพระทัยองค์หญิง กระหม่อมเพียงเป็นห่วงภรรยามากจึงเสียมารยาทไป ขอองค์หญิงโปรดอภัย" เอ้อร์กัวรีบแก้ตัว "ข้าเข้าใจ เพียงแต่ภรรยาของบัณฑิตตำแหน่งเล็กๆ ข้าไม่ทันได้สังเกตจริงๆ ว่านางไปที่ใดแล้ว ต้องขออภัยบัณฑิตหลี่ด้วย" คำพูดนั้นราวกับมีดที่เชือดเฉือน เอ้อร์กัวรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังถูกหยามเกียรติอย่างจงใจ นางเป็นผู้เรียกเขามาที่นี่ และปล่อยให้เขารอคอยอยู่นานจนมืดค่ำ แต่กลับกล้าโกหกว่าไม่รู้จักเขาและภรรยา ทั้งที่ความเป็นจริงนางคงตามสืบเขาจนทะลุปรุโปร่งแล้ว "ไม่ต้องกังวล ภรรยาของเจ้าน่าจะกลับบ้านไปแล้ว ข้าไม่ได้รั้งผู้ใดให้อยู่ชมดอกไม้ด้วยกันกับข้า" องค์หญิงจงหลิงเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปจึงเอ่ยขึ้น แต่ประโยคของนางก็ฟังคลุมเครือนัก "..กระหม่อม.." เขาพูดไม่ออก หากว่ากันตามเหตุผล การพูดว่าลิลี่หายไปเป็นเพราะองค์หญิงก็ดูจะกล่าวหาเกินไป "ข้าไม่ได้รั้งผู้ใดให้อยู่ชมดอกไม้ด้วยกันกับข้า..ยกเว้นเจ้า" "..!" เอ้อร์กัวสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงหวานใส แต่ก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่าองค์หญิงผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ต้องการอะไรจากเขา บัณฑิตหนุ่มจึงทำได้เพียงก้มหน้าเงียบเชียบ ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร กับคำเกี้ยวเกินควรขององค์หญิงสูงศักดิ์ เสียงหลังม่านหยอกล้อเขาพร้อมเสียงหัวเราะแผ่วเบาราวกับสาวน้อย "..." เอ้อร์กัวขมวดคิ้วแน่น คราแรกเขาคิดว่าเข้าใจผิดไป แต่ยามนี้ เขามั่นใจมากว่าเขากำลังถูกเกี้ยว เขาเองแม้จะยากจน ทว่าก็นับเป็นหนุ่มหน้าตาดีของหมู่บ้านทุ่งแดง การถูกสตรีเกี้ยวเล่นเป็นเรื่องที่เขาคุ้นชิน แต่เขายังไม่ค่อยแน่ใจว่าองค์หญิงจะเกี้ยวเขาจริงหรือมีแผนอื่นอีก