ทะลุมิติมาเป็นเมียร้ายยุค 70'

"แพง..." "ออกไปให้พ้น! " เธออยากอยู่คนเดียวโมโหจนไม่อยากเห็นหน้าเขา หมับ! ขุนพลไม่ฟังคำไล่ของเธอเขาโอบกอดเธอจากทางด้านหลังไว้แน่นและไม่สนใจแรงดิ้นหนีของเธอ ยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งกอดแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงที่ไหล่เล็กอย่างเสียใจ "ปล่อยเลยนะ จะหย่าแล้วจะมากอดทำไม" "ร้องไห้ทำไม" เขาถามพร้อมกับกอดเธอเอาไว้แน่น ริมฝีปากจูบไหล่เธอแรงแล้วไล้ไปที่ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นของเธอทำให้เขาใจเย็นลงจนแทบไม่หลงเหลือความโกรธเลย "ไม่ต้องมายุ่งไอ้คนบ้า ต่อไปฉันจะเกลียดนาย" "แพง..." "ไม่ต้องมาเรียก! "พะแพงยกมือขึ้นปาดน้ำตา ยิ่งเขาอ่อนโยนกับเธอเธอยิ่งร้องไห้อย่างกับคนบ้า และยิ่งเจ็บปวดหัวใจจนทนไม่ไหว "มานี่" ขุนพลไม่สนคำไล่ของเธอเขาดึงหญิงสาวมาที่เตียงก่อนจะนั่งลงแล้วจับร่างเล็กนั่งลงที่ตัก แม้เธอจะขัดขืนตัวหนีแต่ก็สู้แรงคนตัวใหญ่กว่าไม่ได้