รักซึมใจ

หนึ่งคนรักจนหมดหัวใจ ทว่าอีกคนซึนเกินไปจนไม่รู้หัวใจตัวเอง "ได้ข่าวว่ามีคนมาจีบ?" "เอ่อ คุณพี่ดินรู้ได้ยังไงคะ" "ใคร..." "รุ่นพี่คณะวิศวะค่ะ" "แล้วยังไงต่อ" "เขามาขอเบอร์ค่ะแต่บัวบอกว่าพ่อดุให้ไม่ได้" "พ่อ?" ถึงตรงนี้คนฟังถึงกลับงุนงง "ใช่ค่ะ บัวบอกเขาว่าคุณพี่ดินเป็นพ่อ" คนฟังแอบตกใจ เขากับเธออายุห่างกันสิบปี แต่นี่เธอกลับไปบอกไอ้ผู้ชายคนนั้นว่าเป็นพ่อเนี้ยนะ เด็กคนนี้แอบด่าเขาแก่ใช่ไหมวะ ปฐพีบ่นในใจ "บอกว่าเป็นพี่ก็ได้มั้ง" "พ่อน่ะถูกแล้วค่ะ" หญิงสาวยังยืนยันคำเดิม ใบหน้าหวานยิ้มเต็มแก้ม "ถูกยังไง นี่เธอกำลัง...พี่แก่ขนาดนั้นเลยรึไง" "ไม่ได้พูดสักหน่อย" "ก็เธอไปบอกไอ้คนนั้นว่าพี่เป็นพ่อ" ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งโมโห "พ่อค่ะ..." สาวน้อยยิ้มจนตาหยีแล้วเขย่งส้นเท้าให้ใบหน้าเข้าไปใกล้หนุ่มหล่อมากขึ้นจนเห็นแก้มใสชัดเจน และเขาก็ไม่คิดหลบเลี่ยง "พ่อทูนหัวไง" "ฮะ!" นี่มันไม่หนักกว่าเดิมรึไง ก็ในเมื่อพ่อทูนหัวมันหมายถึง...ผัว "ได้ผลนะคะ พี่เขาเลิกยุ่งแล้วเดินหนีไปเลย" บัวหอมกลับมายืนในท่าปกติ แต่มีหนึ่งคนที่ไม่ปกติเพราะเกิดอาการนิ่งอึ้งไปสักพัก ทว่าเสียงพูดของเธอก็ดึงสติของเขากลับมา "อะ เอ่อ อืม ดีแล้วล่ะ คราวหลังใครมาจีบก็อ้างไปแบบนั้น"