หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง (เล่ม 9) ตอน กลหมากและกล่องดนตรี

บันไดหินทอดยาวสู่เบื้องล่าง เสียงหยดน้ำแผ่วเบาดังแว่วในความมืดสลัว ยิ่งเดินลึกลงไป กลิ่นเหม็นเน่ายิ่งคละคลุ้ง ดูแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับตำหนักบุปผาขององค์หญิงที่สวยงามด้านบน ในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดในพื้นที่หนึ่ง เขาเพ่งสายตาอยู่นานกว่าจะชินตากับความมืดนั้น และเมื่อภาพตรงหน้าเผยออก หัวใจของเขาก็ร่วงหล่นลงไปยังก้นเหว ร่างสูงแข็งค้าง หายใจไม่ออกไปชั่วขณะ ท่ามกลางแสงไฟจากโคมดวงเล็กซึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้ องค์หญิงจงหลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอนกายอย่างสบาย มือประคองถ้วยชา นิ้วเรียวเคาะขอบโต๊ะเบาๆ ราวกับกำลังฟังเสียงดนตรี มีร่างของลิลี่ถูกมัดแน่นกับเสาหิน!! เขาจำภรรยาได้ทันที แม้จะนางอยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ชุดเปื้อนดินและฝุ่น ร่างกายนางปรากฏร่องรอยบนผืนผ้าเป็นรอยคราบคล้ำคล้ายรอยเท้าหนักๆ ที่เหยียบซ้ำหลายครั้ง มีใครสักคนใช้เท้าถีบนาง!! เอ้อร์กัวจ้องภรรยาจนสายตาพร่ามัว ลมหายใจติดขัด รอบๆ เสาที่มืดสลัว มีเงาสะท้อนแสงของเครื่องมือเหล็กรูปร่างประหลาด เป็นเครื่องมือทรมานที่เขาเคยเห็นแค่ในตำราต้องห้าม เครื่องมือที่เขาคิดว่าคงไม่มีมนุษย์ใจร้ายคนใดกล้าใช้ โลกทั้งใบเหมือนแคบลงจนเหลือเพียงภาพตรงหน้า หัวใจของเอ้อร์กัวบีบรัดรุนแรง เขาคิดแผนหนีมากมายหากเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่ไม่เคยคิดว่าลิลี่จะถูกจับได้มาก่อน ใจอยากพุ่งเข้าไปช่วยนาง แต่สองขากลับก้าวไม่ออกราวถูกตรึงไว้กับหินก้อนใหญ่