ร้ายละลายรัก

ลมพัดเบา ๆ เย็นชื่นฉ่ำใจ แต่เมื่อไหร่ที่ลมพัดกระหน่ำ ทุกอย่างที่ขวางหน้า...ระเนระนาด "เธออยากให้ฉันเป็นลมที่พัดแบบไหนล่ะเรน" * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ฝน...เวลาตกปรอย ๆ เย็นสบายและโรแมนติก แต่เมื่อไหร่ที่สายฝนเทกระหน่ำ ทุกอย่างภายใต้อาณัตินั้น...พังพินาศ "นายคิดว่าฉันยอมอ้าขาให้ใครก็ได้ง่าย ๆ งั้นสินะ" * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * "ฮื่อ อุ้มหน่อย" ปากตอบแต่ตาไม่ลืม คำพูดนั่นทำให้ผมอยากจะดีดหน้าผากสักที "คงอ้อนให้คนอื่นอุ้มบ่อยสิท่า" ผมลงจากรถ เดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่ง ตั้งใจจะปลุกคนขี้เซาอีกรอบ ครั้นแตะตัวพบว่ามีความร้อนบางเบา เปลี่ยนเป็นอุ้มออกมาจากรถ พาขึ้นห้อง "กระหม่อมบางจริง" หลังจากวางเรนไว้บนเตียง ผมหาผ้าไปชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้คนเริ่มเป็นไข้อ่อน ๆ แล้วปลุกให้กินยา "อ้าปาก" "ปวดหัว... อยากนอน..." "ค่อยนอน อ้าปาก" เธอนิ่วหน้าแต่ยอมอ้าปากรับยาและดื่มน้ำตาม "ขอนอนหน่อย" ทำเสียงอ้อนทั้งยังเอาหัวมาซุกไซ้อกผม ทำท่าจะยึดเป็นที่นอน "ตรงนี้อุ่นดีจัง" "เธออ้อนไอ้พวกนั้นแบบนี้บ่อยสินะ มันน่า..."