บาร์โฮสต์ที่รัก

“ของีบหน่อย” “ง่วงก็ไปนอนดี ๆ” “ฮื้อ... นี่ดีแล้ว” “แม่คุณ ใจคอจะออฟผู้ชายมาเป็นหมอนไว้หนอนหนุนเฉย ๆ รึไง เสียของหมด” เสียงบ่นงึมงำของไทม์ทำให้ฉันต้องฝืนปรือตาขึ้นมองค้อนคนใจคอคับแคบ แค่ขอยืมอกหนุนแค่นี้จะอะไรนักหนา “ขี้งกไปได้” ################### “นายเป็นคนติดสกินชิปหรือไง” “กอดนิดกอดหน่อยทำบ่น” บ่นฉัน แต่แขนของไทม์รัดตัวฉันแน่นขึ้นอีก ทำอย่างกับว่าเราชิดกันไม่พอ ไทม์ยังวางคางบนหัวฉัน เคลื่อนเสียดสีเบา ๆ สลับกับแอบหอมเส้นผมฉัน โดยไม่สนสักนิดว่า เรานั่งเล่นกันอยู่ในสวนหย่อมของคณะสถาปัตย์ฯ แม้จะมีแนวต้นไม้ประดับสูงท่วมหัวแต่มันก็ไม่ควรอยู่ดี “ช่วงนี้เรียนหนัก ทำงานเหนื่อย กอดเธอแล้วรู้สึกดี” “...” “คิดถึง” คำพูดของไทม์ฟังแล้วใจพอง ๆ บอกไม่ถูก ผิวหน้าร้อนผะผ่าวขึ้นมาจนต้องแกล้งค้อนเขาแก้เขิน “เว่อร์”