จ้าง(ก็ไม่)รัก

‘ทะลึ่งละ ไม่ต้องแกล้งเลย เมาหรือเปล่าเนี่ย’ เธอดันหน้าผมออกห่าง ค้อนไม่จริงจังเพราะหน้าสวยนั้นระบายยิ้ม สามเดือนที่เราย้ายมาอยู่ด้วยกัน นอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกัน กอดกัน จูบกัน แค่นั้นมันไม่พอเสียแล้ว ‘ใครเมา’ เบียร์ไม่กี่แก้ว เรียนหมอก็จริง แต่ผมน่ะสิงห์คอทองแดง ถ้าจะเมาก็คงเป็นเมารักคนในอ้อมแขนนี่แหละ เรื่องบางเรื่องเราไม่ต้องพูดกันโต้งๆ หรอก ภาษากายมันสื่อกันได้ รุ่งรู้ว่าผมคิดอะไร ‘อยากกอด’ ผมเริ่มอ้อน อยู่กับแฟน มีใจให้ขนาดนี้ เรื่องอยากสัมผัสกันอย่างแนบชิดก็เป็นธรรมดา ‘ก็กอดอยู่นี่’ ‘อยากจูบด้วย’ ‘ก็จูบอยู่ทุกวัน’ ‘วันนี้อยากจูบรุ่งทั้งตัวเลย’ ******** “เด็กข้างห้อง โซลเคยได้ยินแม่ไตตั้นคุยกับพี่หงส์ว่า แม่เลิกกะพ่อ เลิกคืออะไรเหรอคับลุงหมอ ไม่เป็นเพื่อนกันแล้วงี้เหรอ เหมือนที่โซลไม่อยากเป็นเพื่อนกะไตตั้นใช่เปล่า” เลิกเหรอ? ผมเบนสายตาไปมองรุ่งอีกที คราวนี้ใจไหวแปลกๆ “ทีโซลไม่อยากเล่นกะไตตั้นยังเล่นกันเลย แล้วพ่อไม่อยากมาหาโซลกะแม่เหรอ” “แล้วถ้าเป็นแบบนั้น โซลเสียใจไหม” “ไม่รู้... แม่บอกว่าพ่อรักโซลมาก แต่พ่อต้องทำงานที่ไกลๆ มันคงไกลมาก พ่อเลยไม่เคยมาหาโซลซักที”