เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ

เขารังเกียจนางยิ่งกว่าสิ่งใดในใต้หล้า แต่งนางเข้าจวนเพียงเพราะคำสั่งมารดา ไม่ใช่เพราะรัก แม้ยามเงยหน้ามอง เขายังแสดงแววตาที่ราวกับเห็นเพียงฝุ่น ผงไร้ค่า ทั้งดูแคลน เหยียบย่ำ และตราหน้านางว่าเป็นภรรยา ที่ไม่คู่ควร ทุกคำพูดของเขาราวกับมีดที่เฉือนหัวใจ ความเมินเฉยคือยา พิษที่นางต้องกลืนกิน แม้ในวันที่นางให้กำเนิดบุตรชาย เขายังมองด้วยแววตาเย็น ชาเป็นความรังเกียจที่ยิ่งลึกกว่าเดิมลามถึงเลือดเนื้อของนาง จนกระทั่งวันที่เขาเริ่มรู้สึก... กลับเป็นวันที่นางหมดสิ้นหัวใจ ไม่เหลือจะมอบให้อีกต่อไป สิ่งที่เคยรัก...กลายเป็นเพียง เถ้าธุลีที่ไม่อาจหวนคืน