ดาริกาทวงรัก

ดาริการู้สึกเหมือนล่องลอยในอากาศ สัมผัสแสนรัญจวนที่เขามอบให้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อนและมั่นใจว่าจะไม่มีใครทำให้เธอรู้แบบนี้ได้อีกแล้วนอกจากเขา...คนที่เอาจูบแรกของเธอไปบนเตียงโรงพยาบาลแห่งนี้ “เจ็บแขนไหม” เสียงกระซิบแหบพร่าของณภัทรกระซิบข้างหูบางของคนตัวเล็กที่ตอนนี้แดงก่ำ ดาริกาส่ายหน้าอาย ๆ เธอไม่รู้ว่าตัวเองมีสีหน้าอย่างไรในตอนนี้ แต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนที่ทาบทับบนตัวเธอกลับทำให้เธออายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ก่อนจะหลับตาปี๋เมื่อเขาโน้มตัวลงมาอีกรอบ คราวนี้ไม่ได้เร่าร้อนอย่างก่อนหน้า เขาเพียงจุมพิตเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเธอและเลื่อนไปที่หน้าผากเท่านั้น ทว่านั่นกลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นวาบในอกและสั่นสะท้านยิ่งกว่าจูบร้อนแรงเมื่อก่อนหน้าด้วยซ้ำ