ชะตารักอ๋องความจำเสื่อม

เมื่อนางถูกสั่งให้มาคอยดูแลบุรุษที่ถูกลอบสังหารจนความทรงจำเลือนหายไป ความใกล้ชิดก่อความเสน่หาให้เกิดขึ้น ทั้งที่นาง... จะต้องป็นอนุภรรยาของผู้มีพระคุณ! ... "ตำรากามสูตรที่เจ้าศึกษาสู้การปฏิบัติที่แท้จริงไม่ได้ ดูจากการจูบ เจ้าคงประสบการณ์อ่อนด้อยนัก แต่ริอาจริลอง" "นี่...นี่ท่านเซียนเข้าไปที่เรือนนอนของข้าหรือ" เป้ยหลินตาโตอย่างตกใจ เขาไปเห็นตำรากามสูตรได้อย่างไรกัน "ข้าหิวน้ำ เรียกหาเจ้าเจ้าไม่มาจึงไปตาม และเห็นมากกว่าตำรากามสูตรด้วยซ้ำไป" เขาเอ่ยตอบนิ่งๆ หากแต่อีกฝ่ายกลับหน้าแดงซ่านเมื่อนึกได้ว่าในช่วงเวลานั้นนางทำอะไรอยู่ "ข้าชักอยากจะค้นหาแล้วสิ ว่าเจ้าเป็นสตรีอย่างไรกันแน่ เจนจัดในเรื่องอย่างว่าหรือแค่อยากหาประสบการณ์ อยากริลอง" "ขะ...ข้าเพียงอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัว" ความอับอายทำให้ไม่อาจอยู่สู้หน้าได้ เป้ยหลินหมุนตัวจะออกไป หากแต่เอวคอดของนางกลับถูกแขนแกร่งของเขาเกี่ยวรั้งเอาไว้ "รู้เห็นให้หมด เป้ยหลิน แล้วเจ้าจะรู้ว่าเหตุใดเรื่องนี้มันถึงทำให้บุรุษสตรีต่างเรียกกันว่าความสุข" เขาเอ่ยท้าทาย ใจอยากที่จะกระทำมากกว่าการจูบ นางดูจะไม่เหมือนสตรีที่เขาเคยร่วมหลับนอนด้วย ในเมื่อเขาห่างจากเรื่องนี้มานาน และนางเองก็ต้องการ ต่างก็ได้ประโยชน์กันทั้งคู่ "ท่านเซียน..." เป้ยหลินเสียงแผ่ว รับรู้ได้ถึงมือหนาที่กำลังลูบไล้ไปตามสะโพกผายของตน นางอยากจะปฏิเสธเพราะกลัวและหวาดหวั่น แต่อีกใจกลับอยากริลองและตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก "ท่านไม่สบายและบาดเจ็บอยู่ นอนพักเถิดเจ้าค่ะ" นางเอ่ยตอบเสียงสั่นในขณะที่มือของเขาเริ่มไล้ขึ้นมาตามแขนและหยุดอยู่ที่ปมของชุด "บาดแผลเหล่านี้เล็กน้อยสำหรับข้า ข้ามีความอดทนมากกว่าที่เจ้าคิด ข้าจะสัมผัสเจ้า หากเมื่อใดที่เจ้าเอ่ยปากปฏิเสธ ข้าจะหยุด" เอ่ยจบ มือหนาจัดการกระตุกปมชุด เป้ยหลินใจหายวาบเมื่อเรือนร่างตนเองถูกเผยต่อหน้าต่อตาบุรุษ