ก็แต่งกันแล้วทำไมต้องเลิก

คำโปรย คู่อื่นอาจจะแต่งงานกันเพราะความรัก ทว่าคู่ของอคินน์กับพรพระจันทร์จำเป็นต้องแต่งงานกันเพราะเหตุผลบางอย่าง อคินน์ยอมแต่งงานเพราะต้องการรักษาภาพลักษณ์ของบริษัทและชื่อเสียงของวงตระกูล ส่วนพรพระจันทร์ยอมแต่งงานเพราะต้องการทดแทนบุญคุณของมารดาชายหนุ่มที่ช่วยเหลือครอบครัวของเธอมาตลอด สามปีที่อยู่ด้วยกันมาพรพระจันทร์เข้าใจมาตลอดว่าสามีไม่รักและคิดว่าเขายังรักแฟนเก่าอยู่ จึงพยายามห้ามหัวใจไม่ให้รัก ทว่าใครจะห้ามหัวใจได้... “ถ้ายังไม่ได้เซ็นใบหย่าก็ควรให้เกียรติกันบ้าง อย่าลืมว่าแจนยังเป็นเมียคุณอยู่” ตัวอย่าง “คุณคินน์แน่ใจใช่ไหมคะว่าไม่เห็นจริง?” “เธอว่าผมเอาไป?” อคินน์เลิกคิ้วมอง และท่าทางของเขาก็ทำให้พรพระจันทร์ร้อนตัวที่ปากไวถามออกไปแบบนั้น “เปล่าค่ะ แจนไม่ได้หมายความอย่างนั้น แจนแค่กลัวว่าคุณคินน์อาจจะหยิบผิด” พรพระจันทร์ตาโต ปฏิเสธเสียงรัวลิ้นแทบพันกัน ใครจะกล้าคิดว่าเขาเอาไปในเมื่อรถเขาแต่ละคันราคาไม่ต่ำกว่าเจ็ดหลักส่วนรถเธอก็แค่ล้านนิดๆ ทว่าที่ถามก็อย่างที่บอก เผื่อว่าเขาจะหยิบผิด ก็แค่นั้น แล้วทำไมต้องมองเธอด้วยสายตาดุแบบนั้นด้วย ไม่ได้เอาไปก็ไม่ได้เอาไปสิ เธอก็แค่ถามหรือเปล่า “ถ้าหาไม่เจอก็ใช้คันใหม่ หรือว่าคันที่ใช้อยู่ก็เสีย?” “เปล่าค่ะ รถไม่ได้เป็นอะไร” รถอาวดี้ที่อคินน์ให้เธอใช้ไม่ได้มีปัญหาอะไร ยังสามารถได้ปกติ เธอแค่อยากกลับมาใช้รถคันเดิม “ถ้ารถไม่ได้มีปัญหาก็ใช้คันนั้น หรือว่าอยากเปลี่ยนคันใหม่?” “คะ? คันใหม่? หมายถึงคันไหนคะ?” “ก็คันอื่นที่เหลือ อยากขับคันไหนก็ไปหยิบกุญแจในตู้ แต่ถ้ายังไม่ชอบก็ค่อยหาเวลาไปดูที่โชว์รูม” พรพระจันทร์ตาโต ส่ายหน้ารัวเพื่อบอกว่าคนพูดกำลังแปลความหมายของเธอผิดไปไกล “คันที่ใช้อยู่ไม่ได้มีปัญหาอะไรค่ะ แจนไม่ได้อยากเปลี่ยนคันใหม่” “อือ งั้นก็ใช้คันเดิม” “ค่ะ ใช้คันเดิม” ก็คงต้องเป็นแบบนั้นไหมในเมื่อรถเธอไม่มีกุญแจต่อให้อยากขับแค่ไหนก็คงขับไม่ได้ “มีอะไรอีกหรือเปล่า?” “คะ?” พรพระจันทร์เลิกคิ้วมอง ก่อนยิ้มเจื่อนเมื่อรู้ตัวว่ากำลังรบกวนเวลาออกกำลังกายของสามี นอกจากรบกวนเวลาออกกำลังกายของเขาเธอเองก็กำลังจะออกจากห้องช้ากว่าเวลาปกติ “ไม่มีแล้วค่ะ ถ้างั้นแจนไปทำงานก่อนนะคะ” พูดจบก็หันหลังเดินออกจากห้องฟิตเนสไปทันที ถ้าพรพระจันทร์หันหน้ากลับมาและมองตามสายตาคมกริบของอคินน์ก็อาจจะมีโอกาสเห็นรีโมตรถที่กำลังตามหา เพราะมันไม่ได้หายไปไหน แค่มีคนตั้งใจหยิบมันติดมือมาด้วย “จะเอาเสื้อผ้าไปไหนแจน?” คำถามเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อเป้าหมายของพรพระจันทร์ไม่ใช่ห้องน้ำที่อยู่ด้านในแต่เป็นประตูห้องนอนที่ถูกปิดเงียบเมื่อไม่นาน “แจนจะไปนอนกับน้องนีน” “ไม่ต้องไป” “แต่แจนรับปากน้องนีนเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะไปนอนด้วย” น้องนีนอยู่ร่วมงานวันเกิดคุณทวดถึงสองทุ่มครึ่งก็ถูกพี่เลี้ยงพากลับบ้านมานอน ตอนนี้ก็คงหลับปุ๋ยไปแล้ว “วันนี้น้องนีนนอนกับยัยอินน์ เธออยากไปเป็นส่วนเกินของแม่ลูกหรือไง?” คำว่าส่วนเกินที่หลุดออกมาจากปากของสามีทำให้พรพระจันทร์สะอึก มองสบตาเขาด้วยสายตาเจ็บปวด “เป็นส่วนเกินของน้องนีนกับแม่ก็คงไม่เจ็บเท่าการเป็นส่วนเกินของสามีกับคนรักเก่าหรอกมั้งคะ” “แจน!”