หมวกเขียวใบนี้ ข้าคืนให้ท่าน

บุคคลที่นางรักใคร่ตั้งแต่แรกพบ ผู้ซึ่งกล้าทอดทิ้งนางในเรือนหอ คอยเฝ้าน้องสาวบุญธรรมผู้ไม่สบายโดยบังเอิญ โดยไม่คิดสนใจว่านางจะรู้สึกเช่นไรสักเพียงนิด นี่น่ะหรือ บุรุษที่เคยสาบานกับบิดาของนางว่า จะรักและเทิดทูนนางแต่เพียงผู้เดียว เพียงวันแรกที่แต่งเข้าจวนโหว เขากลับกล้าพลิกลิ้นอย่างไร้ยางอายเสียแล้ว “ท่านจะเป็นเฉกเช่นที่ท่านแม่กล่าวเอาไว้หรือไม่ หากท่านเป็นบุรุษผู้กลับกลอก ไร้สัจจะจริงๆ เช่นนั้น ข้าควรทำเช่นไรกับท่านดี” ถังเหวินซีจ้องมองคันฉ่องด้านหน้า แววตาที่เคยส่องประกายสดใสเมื่อสักครู่ กลับดำมืดไร้ก้นบึ้งและเต็มไปด้วยแรงโทสะเหลือล้น ***** ‘เหวินซี อย่าได้โกรธเคืองอิงอิงเลย นางกับข้าหาได้คิดเกินเลยกันไม่ นางเป็นเพียงน้องสาวบุญธรรมที่ท่านแม่รับเลี้ยงเอาไว้เท่านั้น’ “นี่นะหรือที่ท่านบอกกับข้าว่า รักใคร่นาง เฉกเช่นน้องสาวผู้หนึ่ง น้องสาวหาได้กล้าทำเช่นนี้กับพี่ชายตนเองไม่”ถังเหวินซีพึมพำกับตนเองแผ่วเบา หลอกลวงนาง คิดใช้ประโยชน์จากนางและอำนาจของตระกูลแม่ทัพใหญ่ เก็บซ่อนหญิงที่รักและใช้นางออกหน้ารับบทตัวแทน ...มิใช่ว่าดูเบานางเกินไปหรือ... ***** ระหว่างที่นางกำลังคิดแก้แค้นสตรีชั่วชายเลวทั้งสอง เพื่อนวัยเยาว์กลับโผล่หน้ามา เขาพยายามช่วยเหลือและเสนอตัวเข้ามาในหัวใจของนางอย่างไม่ลดละ อ๋องต้วน “หากได้ตายภายใต้เงื้อมมือเจ้า ข้าล้วนยินดี” ถังเหวินซี “ท่านช่างโง่เขลานัก”