หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง (เล่ม 11) ตอน ชักกระบี่ขึงหน้าไม้ สารทวุ่นวายอุบัติศึก

ฮ่องเต้จงเหยี่ยนประคองจอกแก้วขึ้นพินิจด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง แววตาที่ดุร้ายมีประกายพึงพอใจอย่างมาก ในที่สุดเขาก็มีสิ่งที่แม้แต่รัชทายาทผู้ล่วงลับหรืออ๋องจงเจี้ยนก็มิอาจเอื้อมถึง สิ่งที่มีเพียงเขา..ผู้ครองบัลลังก์ตัวจริงเท่านั้นที่จะครอบครองได้ “บัณฑิตหลี่ เจ้าใช้วิธีใดหลอมรวมอากาศให้กลายเป็นหลิวหลีใสเช่นนี้ได้” จงเหยี่ยนกวักพระหัตถ์เรียกเอ้อร์กัว เขาน้อมรับคำสั่ง คลานเข่าขยับกายก้าวเข้าไปภายในศาลาแปดเหลี่ยมอย่างสงบนิ่ง ทว่าในจังหวะที่บัณฑิตหนุ่มก้าวเข้าสู่ระยะประชิดเพื่อเตรียมกราบทูลวิธีการหลอมแก้ว สายลมวูบหนึ่งกลับพัดหอบเอากลิ่นหอมแตงกวาอ่อนๆ จากตัวเอ้อร์กัวไปกระทบนาสิกของฮ่องเต้หนุ่ม เพียงเสี้ยวลมหายใจนั้น ภาพสตรีร่างเล็กที่ลอยละลิ่วออกนอกหน้าต่างราวกับเหาะเหินในค่ำคืน พลันผุดขึ้นมาซ้อนทับในห้วงคิดของฮ่องเต้ กลิ่นหอมชื่นใจที่เขามั่นใจว่าไม่มีทางลืมได้ลง! เด็กหนุ่มในฉลองพระองค์สีทองขมวดคิ้วแน่นทันที จากแววตาที่กำลังชื่นชมสมบัติ พลันเปลี่ยนเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงนและไม่พอใจอย่างขีดสุด เขาจ้องเขม็งไปยังบัณฑิตเบื้องหน้าประหนึ่งจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณ “กลิ่นแตงกวานี้..บัณฑิตหลี่ เจ้าใช้ถุงหอมของสตรีหรือ” จงเหยี่ยนพึมพำเสียงลอดไรฟัน ความหลงใหลในจอกแก้วพลันมลายหายไป แทนที่ด้วยความคิดหนึ่ง “...” เอ้อร์กัวชะงัก เขาอยู่กับภรรยามานาน หลงใหลกลิ่นหอมของลิลี่ตลอดเวลา จนไม่ทันคิดว่าอาจมีเรื่องเช่นนี้ บัณฑิตหนุ่มที่ปกติจะนิ่งสงบดุจผิวน้ำลึกพลันใจสั่นสะท้าน เมื่อจงเหยี่ยนเอ่ยทักเรื่องกลิ่นหอมแตงกวา ความลับที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต ในอกของเขาบีบรัดด้วยความตระหนก ผสมปนเปไปกับความหึงหวง ลิลี่เป็นสตรีเพียงนางเดียวในใต้หล้าที่ใช้แตงกวามากลั่นเป็นสบู่อาบน้ำ