เลห์ลาดัก...มารักกันไหม?

"หรือแท้จริงแล้ว... มนุษย์เราล้วนเป็นนักโทษประหารของโรคนอสตาลเจีย (Nostalgia) เราต่างดิ้นรนที่จะกลับไปอยู่ในอดีตอันอบอุ่น อาลัยอาวรณ์ความสุขที่ครั้งหนึ่งเคยกำไว้ในมือจนแน่น แต่วันนี้กลับหลงเหลือเพียงอากาศธาตุ มันคือความรู้สึกที่สุขจนสำลักแต่ก็เศร้าจนจับขั้วหัวใจ เหงาปนรักที่มักถูกปลุกให้ตื่นขึ้นผ่านกลิ่นฝุ่นบนถนน เสียงลมหวีดหวิว หรือรสชาติชาอุ่น ๆ ที่ไม่เคยเหมือนเดิม อาการนี้จะกำเริบหนักเมื่อเรายืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเวิ้งว้าง... ยามที่เราโดดเดี่ยวจนรู้สึกว่าตัวตนที่เคยแข็งแกร่งได้หล่นหายไปตามทาง สำหรับหลายคน Nostalgia อาจเป็นไทม์แมชชีนที่พาเรากลับไปหาอ้อมกอดของแม่ หรือเสียงเพลงโปรดของพ่อ... แต่สำหรับฉันในยามนี้ Nostalgia คือเครื่องมือทรมานชั้นดีที่ดึงเอาภาพของผู้ชายคนนั้นผุดโผล่ขึ้นมาทุกครั้งที่หลับตา มันนำทางฉันกลับมาที่นี่... เพื่อตามหารอยเท้าที่เลือนรางและรอยดอกยางบนผืนทรายที่ลาดัก ดินแดนที่สูงที่สุดที่ฉันพอจะปีนขึ้นมาเพื่อกระซิบถามฟ้าว่า... 'การโหยหาสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีตแต่ไม่มีวันได้สิ่งเหล่านั้นกลับคืนมาอีก หากสามารถขอพรได้หนึ่งข้อ...ขอเพียงพบกันอีกครั้ง'