ทะลุมิติมาเป็นพี่น้องฝาแฝดตระกูลลู่ เล่ม 3 (เล่มจบ)

"ลู่จื่อจิงข้าขอท้าประลองเป็นตายกับเจ้า" เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที ไม่มีใครคิดว่าเถียนซีเยว์จะเป็นพวกกัดไม่ปล่อยเช่นนี้ กระนั้นความสามารถของนางก็เป็นที่ประจักษ์ ในคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ถือว่าอยู่ในระดับแถวหน้า ด้วยเหตุนี้เจ้าสำนักเถียนถึงได้รักและเอ็นดูนางมากกว่าบุตรสาวคนใด หลายคนเริ่มพูดจาวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาเกี่ยวกับการท้าทายนี้ไม่หยุด “แม่นางลู่ผู้นี้แย่แน่แล้ว การประลองเป็นตาย ต่อให้มีสำนักใหญ่คุ้มหลังก็ไม่มีประโยชน์อันใด เพราะหากตกลงรับคำท้าประลองแล้ว มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่จะช่วยตัวเองได้” “เป็นข้า ข้าไม่รับหรอก เรื่องอะไรจะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง อยู่แบบสวย ๆ ให้คนคอยเอาอกเอาใจดีกว่า” “แต่หากนางไม่รับ ก็เท่ากับนางยอมรับว่าตนเองไร้ความสามารถ เป็นได้เพียงไม้ประดับเท่านั้น ไม่สามารถออกหน้าออกตาได้ จอมยุทธ์อย่างเรา วัดกันที่ความสามารถมากกว่า ต่อให้งดงามเพียงใดแต่ไร้ความสามารถก็เท่านั้น” “ข้าพนันว่านางไม่กล้ารับหรอก มีใครกล้าเดิมพันกับข้าหรือไม่” คำวิพากษ์วิจารณ์เริ่มหนาหูขึ้น เนื้อหาค่อนข้างไปในทิศทางเดียวกัน ศิษย์ในสำนักเมฆาล่องที่ได้รับการสั่งสอนจากลู่จื่อจิงในหนึ่งเดือนมานี่ ต่างพากันรู้สึกไม่พอใจ หากลู่จื่อจิงเรียกว่าคนไร้ความสามารถ เช่นนั้นในใต้หล้านี้ คงมีแต่คนไร้ความสามารถเช่นกัน พวกเขาคิดจะเอ่ยปากปกป้องลู่จื่อจิง กลับถูกลู่จื่อจิงยกมือขึ้นปรามไว้เสียก่อน นางระบายยิ้มให้พวกเขาเล็กน้อย สื่อให้รู้ว่านางไม่เป็นอันใด ก่อนจะหันกลับไปเอ่ยกับเถียนซีเยว์ ด้วยน้ำเสียงที่ไร้ระลอกคลื่นใด “เจ้าแน่ใจรึ ว่าต้องการท้าประลองเป็นตายกับข้า” เถียนซีเยว์แสยะยิ้ม คิดว่าลู่จื่อจิงกำลังหวาดกลัวคำท้าทายของตน และคิดใช้สำนักเมฆาล่องเป็นเกาะคุ้มกาย “ใช่ ข้าแน่ใจ ที่จะท้าประลองเป็นตายกับเจ้า ถึงตายก็ไม่โกรธแค้น และจะไม่ให้บิดาและสำนักของข้า มาสร้างปัญหาให้เจ้าภายหลัง ว่าอย่างไร เจ้ากล้ารับคำท้านี้ของข้าและให้คำมั่นเช่นข้าได้หรือไม่ หากเจ้าไม่กล้ารับคำท้านี้ของข้า ก็จงออกไปจากสำนักเมฆาล่อง ออกไปจากพื้นที่ของสำนักยุทธ์เสีย แล้วก็อย่าได้มาปรากฏกายให้ข้าเห็นอีก” ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ลู่จื่อจิง แต่กลับเห็นรอยยิ้มที่มุมปาก ปรากฏที่ใบหน้างามของนาง “ได้ หากในสนามประลองในวันนี้ ข้าได้บังเอิญจับคู่พบกับเจ้า ข้าจะรับคำท้าประลองเป็นตายนี้กับเจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจภายหลัง” “เฮอะ ข้าไม่มีวันเสียใจ หวังแค่เจ้าจะไม่แพ้ให้ผู้อื่น จนกว่าจะมาพบกับข้า และปอดแหกหนีการประลองในครั้งนี้ไปเสียก่อน” “ข้าขอคืนคำพูดเหล่านั้นให้เจ้าเช่นกัน” ครั้งนี้เถียนซีเยว์ไม่ได้รู้สึกโกรธ เพราะกำลังรู้สึกยินดีที่ลู่จื่อจิงกล้ารับคำท้านี้ของนาง นางมั่นใจว่าตนจะไม่มีทางแพ้ ให้กับสตรีชั้นต่ำเช่นลู่จื่อจิงแน่นอน เพราะนางสัมผัสได้ว่าวรยุทธ์ของลู่จื่อจิงนั้นมีเพียงต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับปฐพีขั้นต้นเท่านั้น จะสู้นางที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ขั้นสูงเช่นนางได้อย่างไร ไว้นางค่อยเอาคืนลู่จื่อจิงให้สาสม ทั้งแค้นเก่าและแค้นใหม่ในคราเดียว