คู่หมั้นคนดีข้าขอยกให้เจ้า (เล่มเดียวจบ))

‘คนหายไปไหนกันหมดนะ?’ ลู่ชิงเอ๋อร์เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจมิสู้ดี นางก้าวเท้าขึ้นบันไดเรือนอย่างแผ่วเบาด้วยมิต้องการให้ผู้ที่อยู่ด้านในตื่นตระหนก ทว่ายังมิทันที่มือนวลจะผลักบานประตูเข้าไป หูของนางก็แว่วได้ยินเสียงกระเส่าอันชวนให้ใจสั่นระรัวดังลอดออกมาจากด้านใน เสียงครางกระเส่าพร่ามัวดังสลับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้ออย่างจงใจและไร้ยางอาย ลู่ชิงเอ๋อร์ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบบัดนี้ร้อนผ่าวและแดงก่ำด้วยความอับอายแทนคนด้านใน ในคราแรกนางพยายามหลอกตนเองอย่างสุดกำลังว่าอาจหูฝาดไป หรือน้องสาวอาจจะเพียงกำลังได้รับการนวดเฟ้นเพื่อคลายอาการฟกช้ำ ร่างระหงตั้งใจจะหมุนกายเดินจากไปเพื่อรักษาหน้าให้น้องสาวและรักษาศักดิ์ศรีที่ยังหลงเหลืออยู่ของตนเอง ทว่า... เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใครกลับดังแทรกข้ามบานประตูออกมา ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของนางจนแตกสลาย