หวนคืนอีกครา ข้าขอคืนชะตาให้

ลั่วจื่อเหยาในสภาพบอบช้ำเจียนตาย พยุงร่างอันสั่นเทามาจนถึงชายป่าด้านหลังค่ายทหาร แสงไฟจากในกระโจมบัญชาการเปรียบเสมือนดั่งความหวังสุดท้าย นางรวบรวมกำลังทั้งหมดวิ่งเข้าไปหมายจะเรียกสามีด้วยความดีใจ แต่กลับคาดไม่ถึงว่าจะมาได้ยินว่านางเป็นเพียง 'ตัวภาระ'​ สำหรับเขาเท่านั้น ลั่วจื่อเหยาได้แต่เดินเข้าไปในกระโจมอย่างเงียบๆ ดุจไร้ตัวตน กลับคาดไม่ถึงว่าสวรรค์จะไร้เมตตา จู่ๆ ก็มีข้าศึกบุกจู่โจมเข้ามาอีกระลอก มู่เหวินสิงรีบคว้าดาบออกไปเผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัว เขาไม่แม้แต่จะหันมามองลั่วจื่อเหยาที่นั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่ในมุมหนึ่งของกระโจม ฉีเจิ้นมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสนและเวทนาสุดหัวใจ สุดท้ายเขาก็มองข้ามซึ่งความเหมาะสม รวบร่างที่บอบช้ำของนางมาไว้แนบอก ใช้ร่างของตนเป็นโล่มนุษย์กำบังอาวุธให้นางจนลมหายใจสุดท้าย ภายใต้อ้อมกอดที่เปื้อนไปด้วยคาวเลือด ลั่วจื่อเหยาฝืนเรี่ยวแรงที่เหลือเพียงน้อยนิดเงยหน้าขึ้นมองฉีเจิ้นเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของนางเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจที่ยากจะพรรณนา นางหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมานับตั้งแต่แต่งเข้าจวนตระกูลมู่ ในขณะที่สามีเฝ้าแต่เย็นชาและผลักไสนางให้เผชิญกับความโดดเดี่ยว กลับมีเพียงบุรุษผู้นี้ที่คอยยื่นมือเข้ามาปกป้องนางในทุกคราที่ต้องเผชิญกับภยันตราย หากชาติหน้ามีจริง... ข้าขอเกิดมาครองคู่กับท่าน... เวลานั้นมู่เหวินสิงยืนสง่าดุจต้นสนอยู่บนกองซากศพ ทว่าทั่วร่างของเขากลับเต็มไปด้วยคมดาบและคมธนูปักอยู่แทบไม่เหลือช่องว่าง เขากวาดตามองไปรอบกาย เห็นเหล่าพี่น้องทหารที่เคยร่วมเป็นร่วมตายด้วยกันมาต่างล้มตายไปจนสิ้น เขาเห็นบ้านเมืองที่เคยปกปักรักษาถูกเผาวอดวายไปต่อหน้า สุดท้ายก็ได้แต่หลั่งน้ำตาออกมา กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของเขากำลังจะดับลง สายตาพร่าเลือนกลับเหลือบไปเห็นร่างของลั่วจื่อเหยา ภรรยาที่เขาเคยขับไล่ไสส่งอย่างเย็นชา ภรรยาที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นเพียงตัวภาระ นางถูกโอบกอดเอาไว้ด้วยอ้อมแขนของฉีเจิ้น และมีแผ่นหลังอันกว้างใหญ่กำบังคมดาบและห่าธนูให้นางอย่างทะนุถนอม นั่นคือความตระหนักรู้สุดท้ายที่แสนขมขื่น ก่อนที่สติของเขาจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด เหลือไว้เพียงความละอายใจ... ข้าหวังว่าชาตินี้... เจ้าจะได้ครองคู่กับคนที่เจ้าปรารถนา ให้พวกเจ้าได้รักกันอย่างราบรื่น... 'หวนคืนอีกครา... ข้าขอคืนชะตาให้...'