พระชายาจะหนีไปที่ใด

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ฝ้ายผูกแขนของหลวงพ่อก็ไม่ช่วยอะไร เพิ่งจะกระโดดขึ้นวินมอเตอร์ไซค์หนีเจ้าเพื่อนธงแดงเบ้าหน้าแบกสันดานนามว่า 'ไอ้เวย์สามขา'​ ออกมายังไม่ทันจะถึงครึ่งทาง พี่วินมอเตอร์ไซค์ดันพาซิ่งไปชนตัวเหี้ยเข้าให้อย่างจังจนพลัดตกลงไปในคูคลองหัวปักขี้โคลนตาย ซ้ำร้ายไปกว่านั้นวิญญาณยังหลุดเข้าไปในหนังสือนิยายตับระบมขมแต่ไม่คายที่อยู่ในกระเป๋าเป้ข้างลำตัว ไปเป็นนางรองผู้แสนอาภัพที่พระเอกธงแดงไม่รักแถมยังฆ่านางตายอย่างเลือดเย็นด้วยมือของตัวเอง บุปผางามสะพรั่งฟุบร่างลงไปอย่างช้าๆ โดยไม่ได้รับแม้แต่อ้อมกอดจากคนที่ตนเองรัก แววตาของ 'เหวินเส้าอ๋อง'​ ปราศจากความอบอุ่น ไม่มีแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์เลยแม้แต่นิด เขาหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้จะเหลือบแลนาง 'เยว่ซีซี'​ หนาววาบไปทั้งหัวใจคว้ามือข้างหนึ่งไปในอากาศอีกข้างลูบอยู่ที่ท้อง เอ่ยตามหลังไปด้วยถ้อยคำสั้นๆ ก่อนจะสิ้นใจว่า “ลูก..” นี่มันนิยายบ้าบออะไรกัน!! ด่าทุกวันแต่ก็ยังอ่านจนจบ! หลัวที่ดีคือหลัวใหม่... ดังนั้นเธอต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ จึงต้องคิดหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่ให้จงได้ เยว่ซีซียกพู่กันจรดศีรษะอย่างใช้ความคิด อย่างแรกที่จะต้องทำก็คือหาชื่อเหมาะๆ ในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ "หวัง--มี--หลัว" "หรือว่าจะเป็น หวัง--สี--จ้าว ดี" นางหันไปถามแม่นมถานว่า "แม่นมคิดว่าสองชื่อนี้ ชื่อไหนที่ไพเราะมากกว่ากัน" "นะ.. นี่เป็นชื่อของคนหรือเพคะ" "แน่นอนว่านี่เป็นชื่อมงคลมาก" แต่ ดะ เดี๋ยวนะ.. เชี่ยย!! ไอ้เวย์สามขาเวอร์ชั่นชุดจีนโบราณ!!  ตายห่าน! นี่มันคงไม่ได้เกาะขาตามเธอมาด้วยหรอกนะ! จู่ๆ หญิงสาวก็รับรู้ได้ถึงความวิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้รางๆ เธออยากจะกรีดร้องออกมาให้ก้องโลก!! "กรี๊ดดดด!!" "..." องครักษ์หงซิ่นทำสีหน้าประหนึ่งเจอเข้ากับแผ่นดินไหวก็ไม่ปาน "ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า.. พระชายารองจะมีโทนเสียงสูงถึงเพียงนี้!"