สามีเมื่อไหร่ท่านจะหย่ากับข้า

ฟ่านลี่ ถูกบิดา มารดา จับแต่งกับคุณชายตระกูลเฉิน เฉินเฟยหยาง เศรษฐีผู้มั่งคั่งของเมือง เรื่องราวไม่ได้ต่างจากครอบครัวอื่นๆ ที่มักจับลูกแต่งงานกับคนที่ฐานะใกล้เคียงกัน การแต่งงานโดยที่คนทั้งสองคนไม่ได้เสน่หาต่อกันนั้นเป็นเรื่องปกติของคนในสังคม และแน่นอนอีกว่าฟ่านลี่ไม่ได้ต่อต้านในเรื่องพวกนี้ การแต่งงานของนางกับเฉินเฟยหยางนั้นราบเรียบเช่นคู่แต่งงานอื่น ต่างคนมีท่าทีห่างเหินประดักประเดิด เพราะเพิ่งเคยจะเห็นหน้ากันครั้งแรกก็เมื่อวันคำนับฟ้าดิน แต่พออยู่กินกันมาได้ หนึ่งปี ฟ่านลี่ก็ตั้งครรภ์ เรื่องราวควรจะดำเนินต่อไปอย่างราบเรียบ ฟ่านลี่คอยอุ้มชูเลี้ยงดูบุตรของเฉินเฟยหยางที่กำลังจะเกิดออกมา หากไม่ติดที่ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น เฉินเฟยหยางลอบไปหาอดีตคนรักของตนทุกครั้งเมื่อมีโอกาส ฟ่านลี่นั้นพยายามทำตัวเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ ในเมื่อเฉินเฟยหยางผู้เป็นสามีไม่ได้แม้แต่จะเปิดปากบอกเรื่องนี้กับนาง หรือมีความคิดพิเรนท์เช่นว่าจะเอานางมาเป็นอนุ นางเองก็ปล่อยผ่านไป ด้วยว่ารู้แจ้งว่าความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเฟยหยางและสามีของนางนั้นมีมาก่อนที่นางจะแต่งเข้าเรือนตระกูลเฉิน เว้นเสียแต่ก็มีเรื่องที่ทำให้นางเจ็บช้ำน้ำใจ ในวันที่นางเจ็บท้องเหลือประมาณ ด้วยว่าจะให้กำเนิดบุตรในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า แทนที่เฉินเฟยหยางจะอยู่เคียงข้างนาง และรอเชยชมบุตรที่จะเกิดในวันนี้ แต่สามีตัวดีกลับออกจากเรือนไปหาแม่นางผู้นั้น ความคับแค้นใจที่มีมานานก็สุดที่จะทานทนต่อไปได้ ฟ่านลี่ที่ผ่านพ้นความเจ็บปวดทรมานจากการคลอดบุตรก็มาดมั่นว่าจะขอหย่ากับผู้เป็นสามี ตัดขาดกันเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่าปล่อยให้ตนช้ำใจไปมากกว่านี้ แต่ในขณะที่นางเอ่ยปากขอหย่า กลับพบกับเรื่องที่ไม่คาดคิดเสียยิ่งกว่าเก่า เพราะในวันเดียวกันนั้นที่เฉินเฟยหยางออกไปหาคนรักเก่า ก็ดันเจอโจรดักปล้นแล้วทำร้ายเสียจนนอนหมดสติอยู่ข้างทาง ใจของฟ่านลี่ล่วงไปยันตาตุ่ม แต่เรื่องที่ได้ยินก็ยังไม่เท่ากับเรื่องที่นางได้เห็น และได้ยินจากปากของคนเป็นสามีที่ฟื้นขึ้นมา "ท่านจำอะไรได้บ้าง" "จำได้ว่าน้องหญิงจะคลอด" "แล้วจำได้ไหมว่าท่านออกไปไหนมายามที่ข้าเจ็บท้องจวนเจียนจะขาดใจน่ะ" "ทำไมข้าถึงออกไปข้างนอกตอนที่น้องหญิงคลอดหรือ" "...." "ข้าเลวปานใดกันเล่าถึงปล่อยให้น้องหญิงเจ็บเพียงลำพัง" "หมายความว่ายังไง" "หือ น้องหญิงหมายถึงสิ่งใด" "ท่านจำไม่ได้หรือว่าท่านออกไปหาใคร" "ไม่ ข้าจำไม่ได้" แต่เมื่อเถ้าแก่เฉินยืนยันว่าตัวเองนั้นจำสิ่งใดไม่ได้ ก็ไม่มีเหตุผลใดที่นางจะไม่ตอบในสิ่งที่แม้แต่เจ้าตัวยังสงสัย ว่าในขณะที่ภรรยาคลอดลูกอยู่ที่เรือนตนเองนั้นออกไปไหน "ท่านออกไปหาคนรักของท่านท่านออกไปหาแม่นางเกา" ฟ่านลี่ตอบอย่างไม่อ้อมค้อม มองหน้าของชายหนุ่มผู้เป็นสามีด้วยว่าอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะแสดงอะไรออกมาอีก "ท่านจำได้หรือยัง" "ไม่ข้าจำอะไรไม่ได้เลย แม่นางเกาคือใครหรือ" "" แต่สิ่งที่ได้รับกลับมายังเป็นคำตอบเดิน พร้อมกับความว่างเปล่าในดวงตาของเฉินเฟยหยางอย่างเช่นที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เฉินเฟยหยางจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนาง นี่มันเรื่องอะไรกันเล่า หรือนี่คือมารยาของเฉินเฟยหยาง แล้วเช่นนี้หนทางการขอหย่าของนางจะเป็นเช่นไรกันต่อเล่า