บ่วงร้ายต้อนรัก

“พอ…พอเถอะคุณกรณ์” พราวรัมภาเอ่ยห้ามด้วยใบหน้าแดงจัด กรณ์สบตากับเลขาคนสวย ก่อนยอมตัดใจถอยห่างด้วยความเสียดาย “เวลาคุณอายแล้วแก้มแดงแบบนี้ น่ารักมาก รู้ตัวบ้างไหม” “คุณว่าอะไรนะคะ” เลขาสาวย้อนถามเสียงแผ่วๆ นึกโทษตัวเองที่ไม่ได้ฟังที่เจ้านายหนุ่มพูด “โดนจูบไปไม่กี่ครั้ง ถึงกับหูตึงเลยเหรอ” กรณ์เอ่ยหยอกเย้าพร้อมรอยยิ้มกว้าง ส่งผลให้อีกคนถลึงตาใส่ มือหนาเลยยื่นมือไล้แก้มนุ่ม สายตาก็จดจ้องใบหน้าสวยไม่วางตา “พราวว่าคุณขับ...ขับรถต่อเถอะค่ะ”